تحليل اثرگذاري رهيافت روستاي هوشمند بر پايداري سكونتگاه‌هاي پيراشهري(مطالعه موردي: روستاهاي پيرامون كلان‌شهر تهران)

مفهوم روستاي هوشمند يك نوآوري در برنامه‌ريزي پايدار روستا است كه توسعه دانش‌بنيان از طريق يادگيري مداوم منابع انساني به‌عنوان بخشي جدايي‌ناپذير از توسعه منابع در مناطق روستايي را تقويت مي‌كند. اگرچه روستاهاي هوشمند و شيوه‌هاي آن‌ها در مقايسه با شهرهاي هوشمند ديرتر موردتوجه قرارگرفته است، اما مردم انتظارات زيادي از توسعه پايدار مناطق روستايي از طريق ابتكار و عمل به روستاي هوشمند، به‌ويژه در شرايط فعلي جهاني و عصر ارتباطات دارند. بنابراين، هدف پژوهش حاضر بررسي ميزان اثرگذاري رهيافت روستاي هوشمند بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي پيراشهري كلان‌شهر تهران در محدوده شهرستان اسلامشهر است. اين تحقيق به روش توصيفي- تحليلي و ازنظر هدف كاربردي و جامعه آماري تحقيق شامل 12 سكونتگاه پيراشهري كلان‌شهر در شهرستان اسلامشهر با جمعيت 34574 نفر در قالب 10340 خانوار است كه بيش از 95 درصد از جمعيت روستايي شهرستان را شامل مي‌گردد. براي برآورد حجم نمونه مورد پرسشگري در روستاها با استفاده از فرمول و در سطح اطمينان 95 درصد، 260 خانوار روستايي به روش تصادفي مورد پرسشگري قرار گرفتند. براي آزمون مدل مفهومي پژوهش و بررسي تأثير رهيافت روستاي هوشمند بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي پيراشهري، از تكنيك حداقل مربعات جزئي و نرم‌افزار Smart PLS استفاده گرديد. با توجه به نتايج، ضرايب t بين متغيرهاي اصلي پژوهش، بيش از 2.58 بوده يعني رابطه معنادار و غيرمستقيم است؛ بدين ترتيب رهيافت روستاي هوشمند بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي تأثير مثبت و معناداري دارد. مؤلفه‌هاي مديريت و حكمراني هوشمند و سلامت هوشمند به ترتيب با ضرايب 0.159 و 0.152 بيشترين تأثير را بر توسعه پايدار روستايي را داشته‌اند و مؤلفه‌هاي محيط هوشمند و كشاورزي هوشمند نيز به ترتيب با ضرايب 0.121 و 0.131 كمترين تأثير را بر توسعه پايدار سكونتگاه‌هاي روستايي داشته‌اند و درمجموع متغير رهيافت روستاي هوشمند 49 درصد از واريانس متغير توسعه پايدار روستايي را پيش‌بيني مي‌كند.