مقايسه جايگاه محصولات زراعي شهرستان‌هاي استان گيلان ازلحاظ دو نماگر منافع اجتماعي و سودآوري اقتصادي

در اين مطالعه جايگاه محصولات زراعي استان گيلان ازنظر دو نماگر منافع اجتماعي و سودآوري اقتصادي با استفاده از روش هزينه منابع داخلي مورد مقايسه قرارگرفته است. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه استان گيلان در توليد انواع برنج در تمامي شهرستان‌ها داراي مزيت نسبي قوي است و جايگاه اين محصول ازلحاظ درآمد و مزيت، يكسان مي‌باشد، بنابراين ازنظر نماگر منافع اجتماعي اين محصول در اولويت كشت مي‏باشد. در توليد ساير محصولات در برخي از شهرستان‌ها فاقد مزيت و يا اينكه داراي مزيت شكننده است؛ و يا جايگاه آن‌ها ازلحاظ درآمد و مزيت يكسان نيست. آستارا، رضوانشهر و سياهكل در زمينه گندم ديم داراي مزيت نسبي با درجه به ترتيب 7 و 6 و 6 هستند. در جو ديم، رضوانشهر و سياهكل با درجه مزيت 7 داراي مزيت هستند. شهرستان طوالش با درجه مزيت 8 جايگاه خوبي در توليد لوبياي چيتي آبي دارد. در عدس ديم، سياهكل با درجه مزيت 6 تنها شهرستان مزيت دار است كه جايگاه متزلزلي دارد. سيب‌زميني آبي كه صرفاً در شهرستان طوالش كشت مي‌شود با درجه 1 فاقد مزيت شناخته‌شده است. هندوانه آبي در رشت، بندرانزلي، صومعه‌سرا و آستانه‌اشرفيه داراي مزيت به ترتيب 10، 9، 8 و 7 است. هندوانه ديم در صومعه‌سرا، رشت، لنگرود و لاهيجان به ترتيب با درجه 9، 8، 8 و 7 مزيت دارد. در توليد خيار آبي، بندرانزلي و آستارا داراي مزيت به ترتيب با درجه 8 و 6 است. در يونجه ديم، رودبار و لاهيجان از مزيت نسبي قدرتمندي (درجه 9) برخوردار هستند. با توجه به اينكه توليد بر اساس مزيت نسبي باعث افزايش منافع اجتماعي مي‏شود، بنابراين پيشنهاد مي‌شود، سياست‌هاي دولت در زمينه حمايت از محصولات به‌گونه‌اي انجام شود كه رتبه مزيت نسبي محصولات با رتبه درآمد خالص آن‌ها يكسان شود تا توليد بر اساس منافع اجتماعي با توليد بر اساس منافع كشاورزان منطبق گردد.