تحليل زيست‌پذيري روستاهاي بخش كومله شهرستان لنگرود

زيست‌پذيري به عنوان مفهومي با تعريف فضاي مناسب براي كار و زندگي با تعدادي از مفاهيم ديگر مانند پايداري، كيفيت زندگي و اجتماع‌هاي سالم در ارتباط است. از آنجا كه زيست‏پذيري از شروط لازم براي دست‏يابي به توسعه پايدار است، بنابراين ارزيابي و سنجش آن در حوزه برنامه‏ريزي براي روستاها اهميت بسياري دارد. از اين رو تحقيق حاضر با هدف تحليل زيست‌پذيري روستاهاي بخش كومله انجام گرديد. نوع پژوهش كاربردي، روش مورد استفاده آن توصيفي- تحليلي و داده‏ها با استفاده از منابع اسنادي و مطالعات ميداني گردآوري شده است. نتايج آزمون اسپيرمن مشخص كرد كه بين شاخص‌ها (بجز شاخص اجتماعي-شاخص كالبدي) همبستگي وجود دارد. نتيجه آزمون دوجمله‌اي مشخص نمود كه تفاوت معناداري بين احتمال آزمون شده و احتمال مشاهده شده در همه‌ي شاخص‌ها وجود دارد. با استفاده از آزمون فريدمن شاخص‌هاي زيست‌پذيري در منطقه مورد مطالعه مورد سنجش قرار گرفت كه شاخص‌هاي زيست‌محيطي، شاخص اجتماعي، شاخص كلبدي-فضايي، شاخص مديريتي، شاخص خدمات و زيرساخت ها و شاخص اجتماعي به ترتيب در جايگاه‌هاي اول تا ششم قرار گرفتند. رابطه‌ي بين ميزان فاصله از مركز شهر و شاخص‌هاي زيست‌پذيري با آزمون همبستگي اسپيرمن سنجيده شد كه نتايج نشان داد بين متغير فاصله و شاخص مديريتي رابطه معناداري وجود ندارد. در ادامه‌ روستاهاي منطقه مورد مطالعه بر اساس شاخص هاي ارزيابي رتبه بندي گرديدند.