تحليل فضايي شبكه روابط مرغداران صنعتي شهرستان شازند

هدف: شبكه مفهومي است كه براي درك روابط سازماني بين بازيگران اقتصادي بكار مي رود. شبكه ها شكلي از نظام كسب و كار و نوآوري هستند و سازوكارهاي قدرتمند، براي برقراري ارتباطات مي باشند. هدف اصلي اين پژوهش، تحليل فضايي شبكه ارتباطي مرغداران شهرستان شازند از لحاظ انسجام و پيوندهاي درون و برون گروهي از طريق شاخص گروه بندي E-I به تفكيك سطوح جغرافيايي روستا، دهستان و بخش مي باشد، به طوريكه هر چه روابط برون گروهي بيشتر باشد، سرمايه اجتماعي بالاتري را به همراه خواهد داشت و بدنبال آن انسجام اجتماعي بالاتر خواهد بود. روش پژوهش: جامعه آماري اين پژوهش را تمامي مرغداران روستاهاي شهرستان شازند در سال 1402 (68 مرغداري) تشكيل دادند. داده هاي مورد نياز از طريق مصاحبه گردآوري و با استفاده از نرم افزار UCINET شاخص ها تعيين شد. يافته‌ها: نتايج تحليل شبكه، شاخص گروه بندي E-I در روابط اجتماعي مرغداران به تفكيك روستا برابر 97.4- درصد، بر مبناي دهستان 75.4- درصد و بر مبناي بخش 41.7- درصد به دست آمده و بيانگر تمايل بسيار زياد ارتباط درون گروهي مرغداران در سطح روستا مي باشد. برابر يافته هاي تحقيق، قدرت ارتباط درون گروهي مرغداران در سطح روستا به مراتب بيشتر از ارتباط در سطح دهستان و بخش مي باشد. تحليل فضايي يافته هاي شاخص E-I در روابط بين مرغداران برحسب روستا، دهستان و بخش نشانگر تمايل بيشتر به ارتباط درون گروهي مي باشد. نتيجه‌گيري: با توجه به اهميت فاصله جغرافيايي، جهت وزش باد، تردد و رفت و آمد و برقراري ارتباط مستقيم در موضوع آلودگي و انتقال بيماري بين مرغداري ها و به منظور حفظ پايداري و سلامت مرغداري ها و اجتناب از سرايت انواع آلودگي و بيماري و شرايط محيطي خاص ارتباط درون گروهي مرغداري ها در سطح روستا، دهستان و بخش افزايش داشته و تمايل به ارتباط برون گروهي كاهش مي يابد.