رابطۀ ميان وجود و بي‌علقگي درخلال آثار كانت

كانت حكم زيباشناختي را بي‌علقه[1] و آن را رضايتي مي‌داند كه از تصور[2] وجود عين[3] حاصل مي‌شود. وي در پانوشتي معروف (پانوشتِ §3) اعلام مي‌كند كه زيبايي نه مبتني بر علقه است و نه علقه‌اي را بنياد مي‌گذارد. رويۀ كانت در تعريف امر زيبا، سلبي بوده و صرفاً تفاوت آن را با امر مطبوع و خير بيان مي‌كند. كانت در نقد عقل محض، وجود را محمول واقعي نمي‌داند؛ لذا ضروري است براي يافتن معناي واضح رابطۀ علقه با وجودِ عين به آثار ديگر (آثار اخلاقي[i]) او مراجعه شود. با مراجعه به آثار اخلاقي متوجه مي‌شويم كه علقه تمايل براساس قاعده‌اي عقلاني يا ذهني به چيزي است. در اين نوشتار، تلاش شده است با عنايت به كليت انديشۀ زيباشناختيِ كانت، مفهوم روشني از علقه فراهم شود تا با تكيه بر آن به مسئلۀ ارتباط علقه با وجود پرداخته شود و به اين پرسش پاسخ داده شود كه علقه‌مندي چگونه با تصور وجود مرتبط مي‌شود.