بررسي يك واژه از تفسير ابوالفتوح رازي ذيل آيات 27 تا 31 سوره‌ي مباركه مائده: تَبَه، تيه، بُتِّه، تير

تفسير قرآن شيخ ابوالفتوح رازي يكي از كهن ترين تفاسير فارسي شيعي كلام‌الله مجيد است. آشنايي عميق مؤلف كتاب با زبان هاي عربي و فارسي توأم با دقت وي در گزينش برابرنهادهاي فارسي باعث شده است كه اين كتاب علاوه بر ارزش هاي كلامي و روايي، از جايگاه ادبي ويژه اي نيز برخوردار باشد. اين اثر از زمان تأليف، بارها نسخه‌برداري، تصحيح و چاپ شده است. در مقالۀ حاضر معناي يك واژه از اين تفسير، ذيل آيات 27 تا 31 سورۀ مباركۀ مائده بررسي و دربارۀ آن بحث شده است. براي بررسي دقيق واژۀ مورد نظر، ابتدا چهار نسخۀ خطي و چهار نسخۀ چاپي تفسير شيخ ابوالفتوح رازي مورد مقابله قرار گرفتند. نتيجۀ حاصل از بررسي ها نشان‌دهندۀ آن بود كه لغت صحيح مورد استفاد ۀ شيخ، واژۀ فارسي تيه است. روش تحقيق در اين پژوهش تطبيقي- تحليلي بوده و گردآوري داده ها به ‌شيوۀ جستجوي كتابخانه اي انجام گرفته است.