خوشه‌هاي نمادين شعر آييني فارسي در دهه نود

نماد يكي از عناصر معنابخش زبان است كه ظرفيت ويژه‌ي واژگان را در به تصوير كشيدن مفاهيم متعدد و متنوع نشان مي‌دهد. با تأمّل در اشعار سه دهه‌ي اخير مي‌توان دريافت كه در شعر آييني، نمادها به‌صورت زنجيره‌اي تكرار مي‌شوند و ذهن مخاطب را به سمت معناهاي مختلف سوق مي‌دهند؛ بدين ترتيب شبكه‌اي از معاني در ذهن مخاطب شكل مي‌گيرد. مقاله پيش رو اشعار آييني در دهه‌ي اخير را از حيث برخورداري از شبكه نمادين بررسي و تحليل مي‌كند. روش پژوهش توصيفي- تحليلي و با تكيه بر منابع كتابخانه‌اي است اين است كه شبكه‌ي نمادين در شعر آييني تا چه اندازه گسترده است؟ و ديگر اين‌كه اين نمادها چه كمكي به شبكه معنايي شعر كرده‌اند؟ تنوع و گستردگي نمادها در شعر آييني معاصر را مي‌توان در چند خوشه با عنوان خوشه‌ي نمادين رنگ، خوشه‌ي نمادين شهر، خوشه‌ي نمادين تقويمي، خوشه‌ي نمادين شخصيت، طبقه‌بندي كرد. بافت نمادين اين اشعار بي‌ترديد در خدمت مفاهيم بلندي چون عدالت اجتماعي، اميدآفريني، اعتراض به ناراستي‌ها و نادرستي‌ها و ارائه‌ي تصاوير دقيق از زندگي اجتماعي قرار دارند.