برآورد ريسك سرطان‌زايي دستگاه تنفس توسط ذرات معلق با قطر آئروديناميكي كم‌تر از 2/5 ميكرون (PM2.5) در مناطق مختلف شهر تهران در دهه 90

زمينه و اهداف: يكي از آلاينده‌هاي هوا، ذرات معلق هستند؛ كه مواجهه با آن‌ها طيف وسيعي از اثرات بهداشتي را به دنبال دارد. هدف مطالعه حاضر، بررسي ميزان ريسك سرطان‌زايي دستگاه تنفس توسط ذرات معلق با قطرآئروديناميكي كم‌تر از2/5 ميكرون(PM2.5) در مناطق مختلف شهر تهران در دهه 90 بود. مواد و روش‌ها: اطلاعات مربوط به غلظت ذرات معلق (PM2.5) از 24 ايستگاه سنجش كنترل كيفيت هواي تهران احصاء گرديد. اطلاعات مربوط به ميزان بروز سرطان دستگاه تنفس نيز از گزارش كشوري برنامه ملي ثبت سرطان استخراج شد و داده‌هاي مربوط به جمعيت در 22 منطقه شهر تهران در طي سال‌هاي مورد مطالعه از مركز آمار ايران تهيه گرديد. رعايت ملاحظات اخلاقي در تمام مراحل اجراي مطالعه درنظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج مطالعه انجام ‌شده نشان داد ميانگين غلظت ساليانه (PM2.5) در 22 منطقه كلان‌شهر تهران در طي سال‌هاي مورد مطالعه از استانداردهاي سازمان جهاني بهداشت و همچنين استاندارد كشوري تجاوز كرده است. بيشترين سهم قابل انتساب بروز سرطان دستگاه تنفس به دليل ذرات معلق (PM2.5) مربوط به سال 1390 (0/18) بوده، منطقه 19 شهرداري تهران در بين ساير مناطق بيشترين ريسك مذكور را دارا است (0/19)؛ در سال 1396 بيشترين بروز سرطان دستگاه تنفس منتسب به ذرات معلق (PM2.5) در تهران ديده ‌شده است (152) كه بيشترين مورد آن مربوط به منطقه 4 شهرداري تهران است (13). نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه افزايش غلظت ذرات معلق با قطر آئروديناميكي كم‌تر از 2/5 ميكرون و تراكم جمعيت در مناطق آلوده سبب افزايش ميزان ريسك سرطان دستگاه تنفس مي‌گردد.