بررسي كاربردي‌بودن برنامه آموزشي كارشناسي بهداشت عمومي از ديدگاه كارشناسان بهداشتي شاغل در دانشگاه علوم پزشكي گلستان

زمينه و اهداف: منابع انساني، مهمترين منابع نظام‌هاي سلامت براي تحقق پوشش همگاني سلامت هستند. هدف اين مطالعه، بررسي كاربردي‌بودن برنامه آموزشي كارشناسي بهداشت عمومي از ديدگاه كارشناسان بهداشتي بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه توصيفي مقطعي، 296 نفر از كارشناسان بهداشت عمومي شاغل در دانشگاه علوم پزشكي گلستان به روش در دسترس وارد مطالعه شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها شامل مشخصات دموگرافيك و پرسشنامه‌هاي روا و پايا شده شرح وظايف شغلي، تعيين تناسب اهداف برنامه‌هاي آموزشي با نيازهاي حرفه‌اي، تعيين عناصر مؤثر بر كيفيت برنامه‌ها و نيازهاي آموزشي بود. اطلاعات جمع‌آوري شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS-23 و با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار براي داده‌هاي كمي و تعداد و درصد براي داده‌هاي كيفي) تحليل شد. رعايت ملاحظات اخلاقي در تمام مراحل اجراي مطالعه درنظر گرفته شد. يافته‌ها: از ديدگاه كارشناسان، كاربرد دروس تئوري در عملكرد حرفه‌اي، 48/3% متوسط و كاربرد دروس كارآموزي در عملكرد حرفه‌اي، 42/6% زياد ارزيابي شد. 93/9% از كارشناسان، اهميت عامل اساتيد و مربيان مجرب بر كيفيت برنامه‌هاي آموزشي را خيلي زياد و زياد ارزيابي كردند. دروس بيوفيزيك، بيوشيمي و اصول و مباني جامعه‌شناسي، كم‌كاربردترين و دروس مصون‌سازي فعال و انفعالي، برنامه ملي مبارزه با بيماري‌هاي غيرواگير و برنامه ملي مبارزه با بيماري‌هاي واگير پركاربردترين از ديدگاه كارشناسان بود. نتيجه‌گيري: براي ارتقاي كيفيت آموزشي، كاهش واحدهاي كم‌كاربرد و افزايش واحدهاي پركاربرد، ضروري است. تاكيد بيشتر بر مهارت‌هاي عملي و توجه ويژه بر كارآموزي در عرصه مي‌تواند منجر به تربيت فارغ‌التحصيلان با كيفيت‌ و متناسب با نياز جامعه گردد.