تحليل روند ديد افقي درجنوب غرب ايران بين سال هاي 2020-1998

قابليت ديد يعني توانايي مشاهده دورترين فاصله از يك جسم سياه است كه در برابر افق آسمان قرار دارد. قرار گرفتن شمال غرب ايران در منتهي‌اليه حوضه جريان بادهاي گردوغبارزاي معروف به باد شمال كه گردوغبارهاي بيابان‌هاي سوريه و عراق را به جنوب غرب ايران منتشر مي‌كنند باعث كاهش مكرر ديد افقي در اين منطقه مي‌شوند. هدف پژوهش حاضر اين است كه با استفاده از داده‌هاي ديد افقي، مقادير ميانگين عمق اپتيكي آئروسل و محاسبه ضريب خاموشي روند تغييرات ديد افقي در اين مناطق بررسي و مطالعه شود. داده‌هاي به‌كاررفته در تحقيق حاضر، شامل داده‌هاي روزانه ديد افقي ايستگاه‌هاي سينوپتيك استان‌هاي ايلام، خوزستان، چهارمحال بختياري، كهگيلويه و بويراحمد و لرستان در بازه زماني 1998 تا 2020 است. براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي ديد افقي از روش آماري Ridit استفاده گرديد. افق ديد در ايستگاه‌هاي موردمطالعه در پنج دسته گروه‌بندي شد و فراواني هر دسته مشخص گرديد و مقدار Ridit و ضريب خاموشي محاسبه شد. سپس نمودارها و نقشه‌هاي مربوطه ترسيم گرديد. همچنين نوسانات ميانگين AOD ماهانه در دوره آماري موردمطالعه در موقعيت جغرافيايي ايستگاه‌هاي هواشناسي محاسبه گرديد. مقايسه نمودارهاي ايستگاه‌هاي موردمطالعه مشخص مي‌كند كه به‌غيراز ايستگاه‌هاي ياسوج، مسجدسليمان، اليگودرز، دهلران و خرم‌آباد در همه ايستگاه‌ها منطقه موردمطالعه افق ديد كاهش مي‌يابد.