بررسي ديدگاه دانشجويان پزشكي عمومي در رابطه با بكارگيري راهنماي يادگيري در دوره آموزش باليني

مقدمه: راهنماي يادگيري ابزاري است كه به عنوان نقشه راه به هدايت فراگيران در مسير آموزش كمك مي‌كند و ميتواند تسهيل كننده فرايند يادگيري آنها باشد و همچنين فراهم كننده اطلاعات مفيد براي اساتيد در جهت دستيابي به نتايج مطلوب يادگيري است. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين ديدگاه دانشجويان در رابطه با بكارگيري راهنماي يادگيري در دورههاي كارآموزي و كارورزي در فرايند آموزش باليني دوره پزشكي عمومي انجام شده است. روش ها: مطالعه حاضر از نوع تحليلي- مقطعي است و از سال 1401-1400 در دانشگاه علوم پزشكي شهيد صدوقي يزد انجام شده است. در اين مطالعه ديدگاه 62 دانشجو در رابطه با بكارگيري راهنماي يادگيري در فرايند آموزش باليني از طريق پرسشنامه Agarwal (2017) پس از فرآيند روانسنجي بررسي شد. نسبت روايي محتوا (CVR) در همه گويه ها بالاتر از 0/49 بود و شاخص روايي محتوا (CVI) در همه گويه ها بالاتر از 0/79 گزارش شد. جمع آوري داده ها به صورت ميداني انجام شد. داده ها با استفاده آزمون هاي توصيفي (ميانگين، انحراف معيار، درصد فراواني) و استنباطي (Student T- Test) در نرم افزار  SPSS نسخه 16 تجزيه و تحليل شد. يافته ها: ميانگين سني افراد شركت كننده در اين مطالعه، 0/71±25/32 سال بود و 33 نفر از آن‌ها (53/2 درصد) زن بودند. ميانگين نمره رضايت كلي دانشجويان در دوره كارورزي 0/97±3/55 و در دوره كارآموزي 1/59±3/44 محاسبه شد كه بيانگر رضايت قابل قبول كارآموزان و كارورزان از راهنماي يادگيري بود (0/45=P). نتايج نشان داد ديدگاه شركت‌كنندگان به تفكيك كاربرد راهنماي يادگيري در دوره‌هاي كارآموزي و كارورزي تفاوت معناداري ندارد. بالاترين ميانگين نمره در گويهي آموزنده بودن (0/69±4/14) گزارش شد. نتيجه گيري: نتايج نشان داد دانشجويان راهنماي يادگيري را ابزاري آموزنده مي‌دانستند و آن را عاملي براي ايجاد انگيزه براي يادگيري از طريق افزايش آگاهي و دانش در رابطه با برنامه آموزشي و فرايند يادگيري قلمداد كردند. بنابراين برنامه ريزي مدون جهت بهكارگيري راهنماي يادگيري با هدف مديريت يادگيري دانشجويان توصيه مي گردد.