مقايسۀ تاثيرات آموزش مهارت‌هاي زندگي با و بدون آموزش ذهن‌آگاهي بر ميزان تفكر منطقي- تجربي و افكار منفي جوانان داراي آسيب جسمي- حركتي

پژوهش حاضر با هدف مقايسۀ تاثيرات آموزش مهارت‌هاي زندگي با و بدون آموزش ذهن‌آگاهي بر ميزان تفكر منطقي- تجربي و افكار منفي جوانان داراي آسيب جسمي- حركتي انجام شد. روش پژوهش، آزمايشي با طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري بود. جامعه آماري، شامل دانش‌آموزان پسر با آسيب جسمي- حركتي دورۀ متوسطۀ دوم ‎مدارس استثنايي شهر تهران بود. نمونۀ پژوهشي، به دليل حجم كم جامعه آماري، شامل همۀ افراد اين جامعه در سال تحصيلي 1401-1400 مي‌شد. با روش نمونه‌گيري هدفمند، 45 آزمودني به‌ طور تصادفي در دو گروه آزمايش و يك گروه گواه گمارده شدند. گروه يك، آموزش مهارت‌هاي زندگي و گروه دو، آموزش مهارت‌هاي زندگي و آموزش ذهن‌آگاهي را دريافت نمود. گروه گواه، آموزشي دريافت نكرد. هر سه گروه، پيش و پس از دوره‌هاي آموزشي و يك‌ ماه پس از پايان دوره‌ها، به پرسش‌نامۀ منطقي- تجربي اپشتاين و پاسيني (1999) و پرسش‌نامۀ افكار خودآيند هالون و كندال (1980)، پاسخ دادند. تحليل داده‌ها با روش تحليل واريانس يكراهه، تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر و تحليل كوواريانس چند متغيره انجام شد. مقايسۀ گروه‌ها نشان داد، كه هر دو مداخله تاثيرات يكساني بر توانايي منطقي، درگيري منطقي، توانايي تجربي و افكار منفي شركت‌كنندگان گذاشته است. مي‌توان گفت، هر دو مداخلۀ آموزشي، منجر به تقويت سيستم‌هاي انديشه‌ورزي منطقي و تجربي و كاهش افكار منفي مي‌شود، كه در مورد افراد با آسيب جسمي- حركتي ارزشمند است.