اثربخشي رفتار درماني ديالكتيكي بر مولفه‌هاي هيجان تحصيلي و خود كنترلي دانش ‌آموزان مبتلا به اختلال نارسايي توجه/ بيش‌فعالي

اين پژوهش به منظور اثربخشي رفتار درماني ديالكتيكي (DBT) بر روي مولفه‌هاي هيجان تحصيلي و خودكنترلي دانش‌آموزان 7 تا 11 سال مبتلا به اختلال نارسايي توجه و بيش‌فعالي انجام گرفته است. اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بوده است. با استفاده از پرسش‌نامه‌هاي هيجان تحصيلي پكران، گوتر و فرانزل (2005) و خودكنترلي تانجي و باميستر و بون (2004) 30 نفر از دانش‌آموزان داراي نارسايي توجه / بيش‌فعالي، به طور هدفمند انتخاب و به طور تصادفي ساده در دو گروه آزمايشي و كنترل (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايشي 8 جلسه فنون DBT را براساس بسته آموزشي آموزش ديدند و گروه كنترل آموزشي در اين زمينه دريافت نكردند. پس از اجراي DBT، مجدداً مولفه‌هاي هيجان تحصيلي و خودكنترلي اعضاي هر دو گروه اندازه‌گيري شد. تحليل كوواريانس چندمتغيري (مانكوا) و تك متغيري (آنكوا) براي تحليل داده‌ها استفاده شد. تحليل مانكوا براي مولفه‌هاي هيجان تحصيلي و خودكنترلي در هر دو گروه تفاوت معنادار را نشان داد و تحليل آنكوا براي خودكنترلي و مولفه‌هاي هيجان تحصيلي مانند لذت ازكلاس، خشم و خستگي در هر دو گروه تفاوت معناداري را نشان داد اما در مورد برخي از مولفه‌هاي هيجان تحصيلي مانند اضطراب، شرم، غرور و نااميدي بين دو گروه تفاوت معنادار را نشان نداد. يافته‌هاي اين پژوهش در هم‌سويي با نتايج پژوهش‌هاي مشابه حاكي از آن است كه روش DBT مي‌تواند نقش موثري در مولفه‌هاي هيجان تحصيلي و خودكنترلي دانش‌آموزان 7 تا 11سال داراي نارسايي توجه/ بيش‌فعالي داشته باشد.