روش پي‌جويي اصطلاحات تخصصي علوم انساني در قرآن كريم (رويكردي معناشناختي)

قرآن و علوم انساني عرصه‌هايي متفاوت از هم هستند. همين تفاوت‌ها نيز باعث شده تا باوجود تمايل جامعه براي توليد علوم انساني قرآن‌بنيان، توليدات شاخصي در اين زمينه عرضه نشود. اصلي‌ترين چالشي كه در اين حوزه پيش روي محققان قرار دارد، چگونگي برقراري ارتباط و مفاهمه ميان اين دو عرصه است. پژوهش پيش‌رو با معرفي اصطلاح به‌مثابه نقطه آغازين پژوهش ميان‌رشته‌اي قرآن و علوم انساني، زبان را به‌عنوان بستر تعامل اين دو معرفي نموده است و براي برقراري تعامل در اين سطح، مبتني بر رويكرد معناشناسي، روشي را پيشنهاد داده كه مي‌بايست سه مرحله در آن طي شود. مرحله نخست، واسازي اصطلاح تخصصي است. در اين مرحله، مؤلفه‌هاي معنايي اصطلاح از منابع به‌دست آمده و پس از دسته‌بندي مؤلفه‌ها، مؤلفه‌هاي اصلي، جانبي و ويژه آن تعيين مي‌گردد. در مرحله دوم بايستي معادل‌يابي و تحليل مفهوم قرآني انجام شود. در اين مرحله با انتخاب معادل قرآني، دست به تحليل معناشناختي آن در پيكره و بافت قرآن مي‌زنيم. مرحله سوم، به هم‌سنجي مؤلفه‌هاي اصطلاح با مؤلفه‌هاي مفهوم قرآني پرداخته و با تعيين مؤلفه‌هاي همسو، ناهمسو و ويژه هر يك، امكان تطبيق مفاهيم در دو سويه قرآن و علوم انساني را فراهم مي‌آورد.