بررسي انتقادي ديدگاه ابن تيميه پيرامون عبارت «ما تقدَّم من ذنبك و ما تأخَّر»

به باور ابن تيميه، انبيا از گناه معصوم نيستند، بلكه از اصرار و پافشاري بر گناه معصوم‌اند. وي معتقد است آيات قرآن دلالت دارد كه پيامبر اكرم(ص) مرتكب گناه شده‌ و سپس استغفار و توبه مي‌كنند. يكي از آيات مورد استناد ابن تيميه در اين باره، آيه دوم سوره فتح است كه به گمان وي، اين آيه عدم عصمت رسول مكرم اسلام(ص) در انجام گناه را اثبات مي‌كند. وي با خدشه بر يك نظر تفسيري مربوط به اين آيه، ديدگاه عصمت انبيا از ارتكاب گناه را مورد تقبيح قرار داده و افرادي را كه بر اساس همين ديدگاه در پي دستيابي به مراد جدي از آيه‌اند، تحريف‌گر و داراي تأويلات باطل و فاسد قلمداد مي‌نمايد. در پژوهش حاضر تلاش شده تا به روش توصيفي- تحليلي و با رويكرد انتقادي، ديدگاه ابن تيميه و اشكالات وي بر اين آيه مورد ارزيابي قرار گيرد. در پايان اين نتيجه به‌دست آمده كه تفسير وي خلاف تفسير سلف بوده و نسبت‌هاي وي به شيعيان بي‌اساس مي‌باشد.