نقد و بررسي خوانش‌هاي مفسران پيرامون مفهوم نهيِ «لا تَعْجَلْ» در آيۀ 114 سوره طه

آيۀ 114 سوره طه به جهت ذكر مسألۀ نهي‌شدنِ پيامبر اكرم (ص) از عجله به هنگام وحي، از ديرزمان مورد توجّه مفسّران بوده و دربارۀ مقصود حقيقي نهي مذكور نظر‌هاي متفاوتي ارائه كرده‌اند. از همين رو مقالۀ حاضر، اين آراء را به دو ديدگاه نهي رفعي و نهي دفعي تقسيم و با توجّه به آيات قرآن و روايات ارزيابي كرده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد ديدگاه نهي رفعي كه به عجله‌نمودن پيامبر اكرم (ص) به هنگام وحي تصريح مي‌كند، در صورتي صحيح است كه انگيزۀ عجلۀ ايشان، اشتياق به آيات قرآن تلقّي گردد. اين ديدگاه با ديدگاه نهي دفعي كه به صدور نهي مذكور، بدون سرزدن شتابي از آن حضرت دلالت دارد، قابل جمع و هر دو صحيح است. شناسايي و بررسي منابع صدور نظر‌هاي مفسّران، توجّه به سياق سوره و ظاهر آيه، از مؤيّدات اين ديدگاه است.