اثربخشي آموزش ميان‌فرهنگي بر توانش منظورشناختي و علاقه‌مندي به محتواي ادبي: مورد دانشجويان مقطع كارشناسي (ترم‌هاي 8-5) رشتۀ زبان فرانسه در دانشگاه‌هاي ايران

زيست انسان اجتماعي در بستر جامعه و فرهنگ نشانگر آن است كه آموزش زبانهاي خارجي نمي تواند به دور از آموزه ها و هنجارهاي اجتماعي و فرهنگي و صرفاً متكي بر مهارتهاي زباني باشد با اين نگاه مسئله اصلي ما در اين پژوهش، چگونگي اجراي آموزش ميان فرهنگي است. هدف اصلي تحقيق نيز ارائه روشي كاربردي به منظور پيوند بيشتر ادبيات معاصر فرانسه و ايران با آموزش زبان فرانسه مي باشد. گفتني است فرضيه ما در اين پژوهش كه بر پايه آموزش زبانهاي خارجي به وسيله متون ادبي مي باشد اين است كه آموزش ميان فرهنگي ميتواند بر به كارگيري توانش منظور شناختي نزد دانشجويان مقطع كارشناسي زبان فرانسه در دانشگاه هاي ايران در استفاده از كنش گفتارهاي مربوط به احساس «غم» و «تنهايي» اثر گذار باشد و علاقه مندي آنان به ادبيات را افزايش دهد. همچنين روش شناسي تحقيق از نوع توصيفي تحليلي مي باشد لذا با استفاده از پرسش نامه اي محقق ساخته به عنوان ابزار اصلي پژوهش كه شامل ۲۰ سؤال پنج گزينه اي است و روايي آن سنجيده و استانداردسازي شده است به كارايي آموزش ميان فرهنگي مي پردازيم. از اين رو با انتخاب تصادفي ۲۰۰ نفر از ميان جامعه آماري كل دانشجويان مقطع كارشناسي در رشته زبان فرانسه در دانشگاههاي ايران و در دو گروه ۱۰۰ نفره تجربي و گواه اثرگذاري اين روش تدريس را بررسي مينماييم براساس نتايج آزمون تي دو نمونه مستقل در جدول ۵ - ۹ (1981) = 9.78 p 05. شاخص اندازه اثر آماره تي ۹/۷۸ برابر ۰/۵۷۱ است كه اندازه اثر بزرگي را نشان ميدهد در نهايت به اين نتيجه دست يافتيم كه اثر بخشي آموزش ميان فرهنگي بر ارتقاي توانش منظور شناختي و علاقه مندي به محتواي ادبي قابل اثبات است و رابطه معناداري بين آنها وجود دارد.