مؤلفه هاي معناشناختي مفهوم «نوستالژي» در فرهنگ كلامي ايرانيان و روسها

نوستالژي پديده‌اي نو در زبان‌شناسي به حساب مي‌آيد و از همين روي بسياري موارد معناشناختي و ساختار زباني آن هنوز براي زبان‌شناسان ناشناخته و مبهم است. آنچه روشن است «نوستالژي» بر پايۀ بار معنايي عاطفي و احساسي انسان نسبت به گذشته شكل مي‌گيرد و به سبب همين بار معناييِ احساسي آن را مي‌توان در ادب فارسي در قالب عرفان و صوفي‌گري جستجو كرد. جايگاه نوستالژي در روح و جان، دل و قلب انسان است. برابرهاي نوستالژي در هر دو زبان فارسي (حسرت و دلتنگي) و روسي (тоска) نمي‌توانند بطور يكسان مفهوم نوستالژي را منتقل كنند. بنابراين از ابزار تكميلي بيشتري از طريق وابسته‌هاي زباني و متن براي رساندن اين مفهوم استفاده مي‌شود. به نظر مي رسد برابرهاي زباني در زبان فارسي از تنوع واژگاني گسترده‌اي برخوردار است. در فرهنگ كلامي روسي، واژۀ тоска از دربرگيري گسترده‌تر معنايي نوستالژي نسبت به «حسرت» در فرهنگ كلامي ايرانيان برخوردار است. مفهوم «دلتنگي براي ميهن» در زبان فارسي به كمك تركيب‌هاي «غم غربت» و يا «غم دوري از وطن» بيان مي‌شود. در زبان روسي از گسترنده‌هاي فرعي чужая страна (كشور غريب / غربت) و يا чужбина (غربت) براي رساندن اين مفهوم استفاده مي‌شود. در پژوهش حاضر از روش تحقيق كتابخانه‌اي و زبان‌شناسي توصيفي مقايسه‌اي بهره گرفته شده است. نتيجه و نوآوري پژوهش حاضر از يك سو به مشخص كردن مؤلفه‌هاي معنايي دربرگيرندۀ نوستالژي مربوط مي‌شود و از سوي ديگر، طبقه‌بندي فرمول‌هاي زباني نوستالژي را در دو زبان مورد مقايسه مد نظر دارد.