اثربخشي آموزش برنامه تاب‌آوري بر خودكارآمدي والدگري مادران كودكان ناشنوا: يك پژوهش مورد منفرد

اين پژوهش با هدف بررسي اثربخشي آموزش برنامه تاب‌آوري بر خودكارآمدي والدگري مادران كودكان ناشنوا در شهر اصفهان انجام شد. پژوهش حاضر، يك مطالعه شبه‌آزمايشي از نوع مورد - منفرد و با طرح خط پايه، مداخله و پيگيري بود. جامعه آماري شامل مادران كودكان ناشنوا مي‌شد. در اين پژوهش سه مادر شركت داشتند كه با روش نمونه‌گيري دردسترس از يكي از آموزشگاه‌هاي خميني‌شهر انتخاب شدند. ابتدا سه بار مقياس خودكارآمدي والدگري با فاصله زماني دو روز در ميان به‌عنوان خط پايه اجرا شد كه نشان‌دهندۀ ثبات نسبي در نمرات بود. سپس آموزش برنامه تاب‌آوري در 10 جلسه اجرا شد. شركت‌كنندگان بعد از هر جلسه با مقياس ذكرشده ارزيابي شدند و سه هفته بعد، همان مقياس سه بار با فاصله زماني دو روز در ميان به‌عنوان مرحله پيگيري اجرا شد. داده‌هاي استخراج‌شده با روش تحليل ديداري تجزيه‌وتحليل شدند. نتايج نشان دادند آموزش برنامه تاب‌آوري تأثير مثبت و معناداري بر خودكارآمدي والدگري مادران كودكان ناشنوا داشت. اندازه اثر و درصد داده‌هاي همپوش و غيرهمپوش براي خودكارآمدي والدگري براي كل شركت‌كنندگان محاسبه شد. علاوه بر اين، تأثير شايان توجه مداخله در وضعيت پيگيري مشهود بود. براساس يافته‌ها، آموزش برنامه تاب‌آوري باعث بهبود خودكارآمدي والدگري مادران كودكان ناشنوا شد؛ بنابراين، پيشنهاد مي‌شود از اين برنامه براي بهبود خودكارآمدي والدگري مادران كودكان ناشنوا استفاده شود.