تدوين مدل رشد پس از سانحه براساس طرحواره‌هاي هيجاني با نقش ميانجي شفقت به خود در بين زنان سوگوار از مرگ همسر ناشي از بيماري كرونا

مرگ همسر به‌منزلۀ رويدادي سهمگين مي‌تواند پيامدهاي رواني بسياري را به دنبال داشته باشد. در چنين شرايطي، برخي از افراد ممكن است با وجود مواجهه با واقعه‌اي دردناك، رشد پس از سانحه را تجربه كنند؛ از اين رو، شناسايي عوامل دخيل در اين پديده حائز اهميت است. مطالعه حاضر با هدف تدوين مدل رشد پس از سانحه براساس طرحواره‌هاي هيجاني با نقش ميانجي شفقت به خود در بين زنان سوگوار از مرگ همسر ناشي از بيماري كرونا انجام شد. روش پژوهش، توصيفي - همبستگي و از نوع مدل‌سازي معادلات ساختاري بود. نمونه شامل 330 نفر از زنان سوگوار مرگ همسر در اثر بيماري كرونا بود كه به پرسشنامه‌هاي رشد پس از سانحه، طرحواره‌هاي هيجاني و شفقت به خود پاسخ دادند. براي تحليل داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و روش معادلات ساختاري استفاده شد. طبق نتايج، اثر مستقيم كنترل‌ناپذير بودن، غيرمنطقي بودن، عدم پذيرش هيجانات، گناه، ابراز هيجانات و تأييدطلبي بر شفقت به خود و رشد پس از سانحه و اثر مستقيم شفقت به خود بر رشد پس از سانحه معني‌دار است. اثر غيرمستقيم كنترل‌ناپذير بودن، غيرمنطقي بودن، عدم پذيرش هيجانات، گناه، ابراز هيجانات و تأييدطلبي بر رشد پس از سانحه معني‌دار است؛ بنابراين، شفقت به خود به‌عنوان متغير ميانجي در رابطه بين طرحواره‌هاي هيجانيو رشد پس از سانحه داراي نقش معني‌دار است. با توجه به نتايج، براي ارتقاي رشد پس از سانحه در افراد سوگوار مي‌توان به طراحي مداخلاتي مبتني بر اصلاح طرحواره‌هاي هيجاني و شفقت به خود اقدام كرد.