اثربخشي روان‌درماني مثبت‌نگر بر خودكارآمدي اجتماعي، كنترل عواطف و سرزندگي ذهني در نوجوانان بزهكار

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي روان‌درماني مثبت‌نگر بر خودكارآمدي اجتماعي، كنترل عواطف و سرزندگي ذهني در نوجوانان بزهكار انجام شد. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با پيگيري و گروه كنترل بود. نمونۀ پژوهش شامل 30 نوجوان بزهكار 16 تا 20 سال كانون اصلاح و تربيت شهر نكا بود كه به روش نمونه‌گيري هدفمند، انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامۀ خودكارآمدي اجتماعي نوجوانان، مقياس كنترل عواطف و مقياس سرزندگي ذهني نوجوانان بود. برنامه روان‌درماني مثبت‌نگر به‌صورت هفتگي طي 8 جلسه دو ساعته به گروه آزمايشي، آموزش داده شد. پس از پايان جلسات، پس‌آزمون و 3 ماه بعد از آن پيگيري اجرا شد. نتايج تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر نشان دادند برنامۀ روان‌درمان‌گري مثبت‌نگر بر خودكارآمدي اجتماعي، كنترل عواطف و سرزندگي ذهني نوجوانان بزهكار مؤثر بوده است و اين تأثير تا مرحله پيگيري ادامه داشت. درمجموع، نتايج حاكي از آن است كه برنامۀ روان‌درمانگري مثبت‌نگر در افزايش خودكارآمدي اجتماعي، كنترل عواطف و سرزندگي ذهني نوجوانان بزهكار اثربخش است و اين برنامه را مي‌توان در جهت ارتقاي كاهش رفتارهاي بزهكارانه در نوجوانان استفاده كرد.