مدل علّي سبك‌هاي هويت و رفتارهاي پرخطر: نقش ميانجي راهبردهاي شناختي تنظيم هيجان

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه سبك‌هاي هويت و رفتارهاي پرخطر با ميانجي‌گري تنظيم شناختي هيجان در بين دانشجويان بود. مطالعه از نوع بنيادين و به روش همبستگي صورت گرفته است. دراين پژوهش، جامعه آماري، دانشجويان دانشگاه غيرانتفاعي خيام بودند و حجم نمونه شامل 200 نفر از دانشجويان (67 درصد زن) و (33 درصد مرد) بوده است كه به شيوه‌ي در دسترس انتخاب شدند. پرسشنامه‌هاي مورد استفاده شامل: پرسشنامه سبك‌هاي هويت (برزونسكي، 1998)، پرسشنامه نظم-جويي شناختي هيجان (گارنفسكي، كرايج‌ و اسپينهاون، 2001) و پرسشنامه رفتارهاي پرخطر ايراني (زاده محمدي، احمدآبادي و حيدري، 1390). در اين پژوهش به‌منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل مسير استفاده شده است. نتايج به دست آمده نشان داد كه مدل اوليه پژوهش، برازش خوبي نداشت و پس از اصلاح، مبني بر حذف مسير سبك هويت هنجاري به رفتارهاي پرخطر كه مسير ضعيفي بود، مدل با برازش بسيار خوب مورد تأييد قرار گرفت (CFI= 0/99, AGFI= 0/93, GFI= 0/99, RMSEA= 0/00, χ2/df= 1/56) در مجموع مي‌توان نتيجه گرفت كه در رابطه سبك‌هاي هويت و رفتارهاي پرخطر، راهبردهاي شناختي تنظيم هيجان نقش ميانجي‌گرانه معناداري را ايفا مي‌كنند.