سنجش و رتبه‌بندي ميزان زيست‌پذيري محلات شهري (نمونه موردي محلات منطقه 6 شهر تهران)

امروزه شهرها مكان اصلي كار و زندگي بخش عمده‏اي از گروه‏‌هاي انساني است. ولي با مشكلات بسياري در زمينه‌هاي مختلف اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و زيست ‌محيطي مواجه‌اند، در اين ميان مشكلاتي همچون انواع آلودگي، مسائل ترافيك و حمل‌ونقل و انواع مشكلات زيست ‌محيطي و ... كيفيت زندگي و به‌تبع آن زيست‌ پذيري در شهرها را به‌ شدت كاهش داده است. از اين رو، توجه به كيفيت زندگي، شرايط و امكانات و نيازهاي ساكنان شهرها، مساله ‌اي حياتي مي ‌باشد. نيل به زيست ‌پذيري يكي از اهداف استراتژي توسعه پايدار شهري محسوب  مي گردد كه بشر در طول حيات خود به دنبال ارتقاي كمي و كيفي آن بوده است. در واقع اصطلاح زيست‏پذيري اشاره به درجه ملزومات يك جامعه بر مبناي نيازها و ظرفيت ‌هاي افراد آن جامعه دارد. هدف از پژوهش حاضر، سنجش ميزان زيست‌پذيري در محلات منطقه‌‏ي 6 تهران است. بدين‏ منظور ابتدا شاخص‌هاي مؤثر در سنجش زيست‌‏پذيري از منابع مختلف تهيه و سپس داده‌ها و اطلاعات مورد نياز به‌ صورت پيمايشي و ابزار پرسش‏نامه از 18 محله جمع‌آوري شده است. در مرحله بعد، ميزان اهميت و تأثير هر شاخص در زيست‏پذيري بر اساس روش آنتروپي شانون مشخص شده و محلات مورد مطالعه بر اساس ميزان زيست‌پذيري با استفاده از روش تصميم‌گيري چند معيار ويكور رتبه‌بندي شده‌اند. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد شاخص‌هاي آموزش با وزن (0.125)، بهداشت با وزن (0.117) و حمل‌ونقل با وزن(0.105) بيش‏ترين اهميت و تأثير را در زيست پذيري منطقه‏‌ي 6 دارند و شاخص‌هاي كيفيت بصري، مسكن و آلودگي به ترتيب با اوزان (0.065، 0.064 و 0.064) داراي كم‏ترين اهميت و تأثير را در زيست‏‌پذيري منطقه 6 دارند. همچنين بر اساس نتايج حاصل از آنتروپي، محلات آرژانتين و اميرآباد با شاخص ويكور (0.00 و 0.34) به ترتيب از زيست ‌پذيري بالاتري برخوردار مي‌باشند و محلات ايرانشهر، نصرت و عباس‌آباد با شاخص ويكور (0.95، 0.91 و 089) به ترتيب از پايين‌ترين سطح زيست پذيري در سطح منطقه برخوردارند.