نقش فناوري اطلاعات و ارتباطات در توسعه ي پايدار سكونت گاه هاي روستايي (مطالعه ي موردي: روستاهاي دهستان بشيوه پاطاق استان كرمانشاه)

دريك جامعه اطلاعاتي، دانش و مهارت انسان‏ها سرمايه‌‏هاي آن جامعه محسوب مي‏‌شوند. پيشرفت جوامع بشري درعصرحاضر به علت پيدايش بسترهاي مناسب كه يكي از مهم‌ترين آن‏ها فناوري ارتباطات و اطلاعات است، به‌ دور از دغدغه مكان جغرافيايي و فواصل آن‌ها با مراكز تمدن، تنها با اتكاي به دانش و توانمندي آن‏ها امكان‌‏پذيراست. بهره‌‏گيري از فناوري اطلاعات و ارتباطات مي‏‌تواند سبب توانمندسازي و تأثيرگذاري آگاهانه اين قشر فراموش‌شده در روند پايداري محيط روستاهاي كشور گردد و توجه به آموزش‏‌هايICT روستايي مي‏‌تواند از ابعاد مختلف در توسعه پايدار روستايي مؤثر واقع شود. اين پژوهش به‌صورت توصيفي- تحليلي (در بخش توصيفي از آماره‌هاي ميانگين، درصد فراواني و در بخش استنباطي از مقايسه ميانگين و آزمون اسپيرمن استفاده‌شده است) در راستاي توسعه پايدار سكونت‏گاه‌‏هاي روستايي دهستان بشيوه پاطاق انجام‌گرفته است كه اطلاعات از روش ميداني (220پرسشنامه) و اسنادي به‌دست‌آمده و نتايج حاكي از آن است كه، رابطه معني‌داري بين فناوري اطلاعات و ارتباطات و توسعه‌‏ي روستايي در سطح خيلي بالايي وجود داشت به‌طوري‌كه روستاي پاطاق با درجه توسعه‌يافتگي 0/674 در رتبه اول و روستاي كوسه‏‌ها با درجه‌‏ي توسعه‌يافتگي 0/289 در رتبه آخر قرار گرفتند. كه از دلايل عدم تأثيرگذاري مي‌توان به موقعيت بخش موردمطالعه و سطح پايين سواد روستاييان و عدم امكانات كافي براي استفاده عموم از اين فناوري شاره كرد. بنابراين، مسئولين اجرايي محدوده‏ي موردمطالعه پيشنهاد مي‏گردد اقدام به تأسيس دفتر فناوري اطلاعات و ارتباطات در روستاي ذكرشده كنند تا بدين‌وسيله شكاف ايجادشده در توسعه‌يافتگي روستاي مذكور نسبت به روستاهاي ديگر برطرف شود.