تحليلي بر عوامل موثر در قابت‌پذيري اقتصادي مقاصد گردشگري روستايي، مطالعه موردي: روستاهاي هدف گردشگري استان كهگيلويه و بويراحمد

مناطق روستايي با توجه به ارايه تركيبي از جاذبه‌ هاي گردشگري طبيعي و فرهنگي ناشي از ويژگي ‌هاي جغرافيايي و شيوه ‌هاي زندگي به عنوان مقاصد گردشگري ارزان براي گذران اوقات فراغت و تفريح شناخته مي ‌شود. توسعه گردشگري روستايي از ديدگاه بيشتر محققان به عنوان ابزاري بازآفريني و احياي مجدد اقتصادي- اجتماعي مناطق روستايي براي نيل به توسعه پايدار مطرح است. افزايش تعداد گردشگران ورودي به مناطق روستايي، به بروز نيازها و تقاضاهاي جديد در مناطق گردشگرپذير روستايي منجر شده است كه ارايه مزاياي رقابتي نقش مهمي در وفاداري گردشگران، رضايت و حمايت مجدد از مقاصد مي شود. تحقيق حاضر با هدف نقش حمل ونقل در رقابت پذيري اقتصادي مقاصد گردشگري روستايي مي باشد. تحقيق حاضر از نوع كاربردي بوده و ماهيت آن توصيفي- تحليلي مبتني بر گردآوري داده‌ ها با استفاده از روش هاي ميداني (مشاهده و تكميل پرسشنامه) است. بدين منظور در سطح تحليل روستا، با توجه داراي سكنه بودن 9 روستا از روش تمام شماري استفاده شده است. در سطح تحليل خانوار از 1312 مورد، با استفاده از فرمول كوكران تعداد 297 خانوار به عنوان نمونه انتخاب شده و پرسشنامه با استفاده از روش نمونه‌ گيري سيستماتيك تكميل شده است. براي تجزيه و تحليل داده‌ ها از آزمون ‌هاي آماري از قبيل t تك نمونه اي، تحليل خوشه ‌اي، همبستگي پيرسون و كروسكال واليس استفاده شده است. نتايج نشان داد كه از بين سه شاخص رقابت‌ پذيري مورد مطالعه (جاذبه ‌هاي مقصد، خدمات پايه و زمينه ‌هاي گردشگري)، شاخص جاذبه ‌هاي گردشگري با ميانگين عددي 98/3 بيشترين تأثير را دارد. همچنين، با توجه به ميزان ضريب همبستگي 837/0 بين شاخص هاي رقابت‌ پذيري گردشگري و توسعه اقتصاد روستاهاي هدف گردشگري رابطه همبستگي معناداري در سطح 99 درصد وجود دارد. علاوه بر اين، نتيجه آزمون كروسكال واليس نشان داد كه تفاوت معناداري در بين روستاهاي هدف در شاخص هاي رقابت ‌پذيري و توسعه اقتصادي وجود دارد كه نقش عوامل جغرافيايي از قبيل اقليم، ناهمواري ‌ها و تنوع جاذبه‌ هاي گردشگري در اين تفاوت قابل توجه است