سنجش تاب‌آوري كالبدي سكونتگاه‌هاي غيررسمي در برابر مخاطرات محيطي (زلزله)، مطالعه موردي: پاكدشت(شهرك انقلاب)

سكونتگاه‌هاي غيررسمي يكي از چالش‌هاي اجتماعي شهرها مي‌باشد كه توسعه پايدار شهري را به خطر انداخته است و به دليل وضعيت پايين اجتماعي و اقتصادي ساكنان و ايمن نبودن كالبد و بستر شكل‌گيري آن‌ها در مقابل مخاطرات محيطي، جزء آسيب‌پذيرترين بخش شهرها محسوب مي‌شوند. تاب‌آوري در يك دهه اخير به عنوان يك مسير و راهبرد نوين براي توسعه شهري محسوب مي شود به خصوص با توجه به اينكه امروزه خسارت­هاي فراوان مخاطرات طبيعي و انساني به محيط و كالبد شهرها موجب شده­است كه مفهوم تا آوري براي كاهش آثار سوانح، به حوزهاي مهم در عرصة مديريت بحران تبديل شود. هدف تحقيق حاضر تحليل تاب‌آوري كالبدي سكونتگاه‌هاي غيررسمي در برابر خاطرات محيطي (زلزله)، مطالعه موردي: پاكدشت (شهرك انقلاب) مي‌باشد. نوع تحقيق بر اساس هدف كاربردي و بر اساس روش توصيفي و تحليلي مي‌باشد. داده‌هاي موردنياز تحقيق از اسناد فرادست و روش‌هاي ميداني و مركز آمار ايران گردآوري شد و براي تجزيه‌وتحليل داده‌هاي تحقيق از نرم‌افزار Spss و Excel استفاده شد. يافته­هاي حاصل از پيمايش ميداني و اسنادي نشان داد كه وضعيت شهرك انقلاب ازلحاظ دسترسي به معابر شهري در هنگام مواجهه با بحران ضعيف، دسترسي به كاربري‌هاي عمده شهري ضعيف، ازلحاظ دانه‌بندي قطعات ريزدانه، ازلحاظ مساحت زيربنا 52 درصد زير 50 متر و بيش از سه‌چهارم زير 70 متر زيربنا دارند ازلحاظ قدمت مساكن 57 درصد بالاي 20 سال و 35 درصد بالاي 40 سال، ازلحاظ مصالح 92 درصد آجر و آهن، ازلحاظ كيفيت بنا، 9 درصد تخريبي، 76 درصد قابل نگهداري و 15 درصد نوساز هستند با توجه نتايج تحقيق، شهرك انقلاب ازنظر تاب‌آوري كالبدي در هنگام مواجهه با مخاطره زلزله در سطح پاييني قرار دارد.