ارزيابي ابعاد و شاخص هاي تاب آوري شهري در بافت فرسوده شهر بروجرد

تاب‌آوري شهري به جايگاهي از شهر اشاره دارد كه به دليل مديريت و برنامه‌ريزي درست قدرت تحمل خود را در برابر بحران‌هاي طبيعي و انساني افزايش داده و با كم‌ترين ميزان خسارت مالي و جاني مي‌تواند بحراني را پشت سر گذاشته و در كوتاه‌ترين زمان به حالت طبيعي خود بازگردد. اما متأسفانه در اكثر شهرهاي ايران قسمتي از شهر كه هسته اوليه شهر را تشكيل مي‌دهد و هويت، اصالت و تاريخ شهر را يدك مي‌كشد به دست فراموشي سپرده‌شده‌اند و به دليل ضعف كالبدي، اجتماعي، اقتصادي و مديريتي منتظر كوچك‌ترين تلنگر طبيعي مي‌باشند كه شيرازه آن‌ها را از هم جدا كند و تلفات جاني و مالي عظيمي را براي ساكنانشان بر جاي گذارد. در همين راستا پژوهش حاضر ارزيابي و تحليل ابعاد و شاخص‌هاي تاب‌آوري شهري در بافت فرسوده شهر بروجرد مي‌باشد. روش پژوهش توصيفي–تحليلي و با استفاده از روش‌هاي پرسشنامه صورت گرفته جامعه آماري آن تمامي ساكنان بافت فرسوده شهر بروجرد مي‌باشد كه در سرشماري سال 1395 جمعيتي بالغ‌بر 37104 نفر بوده است. براي تخمين حجم نمونه از فرمول كوكران استفاده‌شده است، كه مطابق اين فرمول 384 نمونه برآورد شد. اين پرسشنامه‌ها به‌صورت تصادفي ساده در سطح محدوده پخش گرديد. بعد از استخراج اطلاعات موردنظر با استفاده از نرم‌افزارSPSS  و نرم‌افزار معادلات ساختاريsmart pls  تجزيه‌وتحليل گرديد. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه بافت فرسوده شهر بروجرد در تمامي ابعاد تاب‌آوري در وضعيت نامطلوبي است. مطابق آزمون فريدمن، بعد اجتماعي با 3.88، بعد اقتصادي با 2.57، بعد كالبدي با 2.33 و بعد نهادي با 1.57 به ترتيب در وضعيت بهتر تا بدتر مي‌باشد. همچنين نتايج مدل معادلات ساختاري نشان داد كه براي تاب‌آورسازي بافت فرسوده بروجرد به ترتيب بعد اجتماعي با 0.355 و بعد كالبدي با 0.300 و بعد اقتصادي با 0.291 و بعد نهادي با 0.277 اثرگذارند.