نهج‌البلاغه و كنش ارتباطي زمينه‌ساز در مشاركت سياسي

هدف اين پژوهش تبيين و تشريح نقش و جايگاه گفتگو و كنش ارتباطي زمينه‌­ساز در مشاركت سياسي است. ازآنجايي‌ كه نهج‌­البلاغه در جوامع اسلامي غالباً به‌عنوان يك منبع و مرجع براي كنش­‌ها و رفتار­هاي طرفيني مردم و مسؤولين به شمار مي­‌‌رود به همين منظور در اين مقاله كنش­هاي ارتباطي زمينه­ساز مشاركت سياسي در مضامين نهج­البلاغه مطالعه شدند. ازاين‌رو مسئله اصلي تحقيق واكاوي نقش نهج­البلاغه در كنش­ ارتباطي زمينه‌ساز مشاركت سياسي مي‌باشد. براي پاسخ به اين سؤال از روش تحليل محتواي كيفي استفاده شده است. با توجه به اينكه كنش ارتباطي مي‌تواند در ايجاد يك منظر صحيح پيرامون تعامل و مشاركت در جوامع نقش مهمي را ايفا نمايد، فرضيۀ نگارندگان اين است كه نهج­البلاغه با توجّه به جامعيت محتوايي كه دارد در مشاركت سياسي، كنش ارتباطي سازنده­اي دارد. درنهايت نتايج بررسي‌ها نشان مي‌دهد نهج­البلاغه با اشاره به پذيرش دو طرف يا چند طرف؛ اصل آگاهي و علم، لزوم پذيرش اختلاف اقوام و ملل و زبان‌ها، امكان حصول تفاهم و وحدت و آزادي فكر و انديشه، رعايت معيار حق و باطل، انتخاب راه به‌عنوان شرايط گفت­وگوي مطلوب و نيز در نظر گرفتن اعتمادآفريني و شايستگي سخن به‌عنوان مهم‌ترين عناصر و عوامل برقراري ارتباط، ظرفيت بسيار مناسبي را براي تحقق مشاركت سياسي مطلوب فراهم مي‌آورد.