آسيب ‌شناسي سياسي - امنيتي استان كردستان از منظر نهادگرايي جديد

قوميت گرايي در تحولات سياسي و اجتماعي سده 21 ميلادي نقش بسيار قابل توجهي داشته و خواهد داشت، اين نقش آفريني در كشورهاي توسعه نيافته و در حال توسعه و حتي كشورهاي توسعه يافته به نحو بارز و برجسته اي بوده است. هدف از اين پژوهش، ارتباط تحليلي بين آسيب پذيري هاي امنيتي – سياسي اين استان با نظم دسترسي محدود ايران و ارائه راهكارهايي در چارچوب نهادگرايي براي حفظ و افزايش امنيت در اين استان است. مقاله حاضر با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و رويكرد روشي- نظري نهادگرايي با تاكيد بر نظم دسترسي محدود به دنبال پاسخ به اين پرسش است كه از منظر تئوري نهادگرايي جديد، چه ارتباطي ميان نظم دسترسي محدود ايران با اسيب پذيري هاي امنيتي و سياسي استان كردستان وجود دارد؟ يافته هاي مقاله حاكي از آن است كه نظم دسترسي محدود ايران با تاثير گذاري منفي بر شاخص هاي اقتصادي، سياسي و اجتماعي موجب آسيب پذيري هاي امنيتي و سياسي ان مي شود و عدم توجه به بهبود و ارتقاي اين شاخص ها مي تواند سبب چالشهاي امنيتي در اين استان شود.