محيط زيست گرايي در نظريه‌هاي متعارض روابط بين‌المل

گسترش تهديدات زيست محيطي در سالهاي اخير و تأثيرات مخرب و ويران كننده آنها بر سلامت، اقتصاد، امنيت و ژئوپلتيك جهاني و ناتواني دولت هاي ملي در پاسخ به اين چالش ها، نه تنها مسائل زيست محيطي را كه براي سالها توسط نظريه هاي سنتي روابط بين الملل ناديده گرفته مي شد به متن نظريه هاي روابط بين المل آورد بلكه ماهيت سيال و چندوجهي اين مسائل باعث شده است تا نظريه هاي مختلف روابط بين الملل، جهت گيري متفاوتي نسبت به اين مسائل و تأثير آنها بر روابط بين الملل داشته باشند.. مقاله بر اين فرضيه استوار است كه تبديل شدن مسائل زيست محيطي به موضوعي امنيتي و سياست اعلي، نظريه هاي روابط بين الملل محيط زيست را به عنوان منبع سوال هاي فزاينده براي اين رشته كه نيازمند توجه نظري و عملي است به رسميت بشناسد. يافته هاي پژوهش مؤيد فرضيه طرح شده است و نشان مي دهد كه در حالي كه در گذشته و تحت تأثير رويكردهاي نظري سنتي روابط بين الملل و توسعه مفهوم امنيت دولت محور، با مسائل محيط زيستي به عنوان يك كليت انتزاعي در روابط بين الملل رفتار مي شد؛ اماتغييرات بنيادين در سياست جهاني، موجب به رسميت شناختن محيط زيست و عواقب غيرقابل پيش بيني و شگفت انگيز آن به عنوان يكي از موضوعات اصلي روابط بين الملل شد. نتيجه اين محيط زيست گرايي پديدار شدن يك جريان سبز در نظريه هاي روابط بين الملل بود كه مفاهيم و شيوه هاي سياستگزاري محيط زيستي را تحت تأثير قرار داده است