تنازع گفتماني اسلام گرايي و ماركسيسم در انقلاب اسلامي

اين مقاله در جهت پاسخ به چگونگي برتري اسلام‌گرايي در مواجهه با گفتمان ماركسيسم در فرايند انقلاب اسلامي ايران، به نظريه تحليل گفتمان متوسل شده و از مباني معرفتي و ابزارهاي مفهومي آن استفاده كرده است. از اين منظر، اسلام‌گرايي به مثابه يك نظام معنايي در نظر گرفته مي‌شود كه توانست با بهره‌گيري از مفاهيم و نشانه‌هاي سيال گفتمان ماركسيسم مانند عدالت اجتماعي و مبارزه با امپرياليسم، آن را به حاشيه كشانده و خود به گفتمان برتر و بلامنازع انقلاب تبديل شود. گفتمان اسلامي و گفتمان ماركسيسم در مخالفت با پهلوي كه سبك و سياق توسعه ايران با توجه به استانداردهاي جوامع اروپاي غربي را ترويج مي كرد داراي اشتراك هايي بودند، اما داراي تمايز نيز بودند. اين مقاله سعي كرده با نگاهي نو قدرت‌يابي اسلام‌گرايان در انقلاب ايران و دلايل برتري آن در مواجهه با گفتمان ماركسيسم را تبيين نمايد. در اين راستا نظريه تحليل گفتمان ارنست لاكلا و شانتال موف را به عنوان چارچوب تئوريك و روش‌شناختي خود برگزيده و در تحليل داده‌ها از قواعد حاكم بر آن پيروي كرده است.