ارزيابي و پيشنهادات سياست‌ گذاري فضاي سايبر در جمهوري اسلامي ايران

در حالي ‎كه نگاه كلاسيك (در قالب رئاليسم و شاخه‎هاي آن)، قدرت را محدود به عرصه‎هاي عيني تلقي مي‌كرد، ظهور و بروز فن‎آوري‎هاي جديد و از جمله فن‎آوري اطلاعات و ارتباطات، هم ايجاد قدرت از طريق دانش و هم توليد ثروت از طريق فضاي سايبر را امكان‌پذير ساخته و عرصه جديدي را در برابر همگان قرار داده است. امروزه، اهميت فضاي سايبر به‌حدي است كه تعاملات استراتژيك سطح سيستم بين‌المللي را تحت تأثير قرار داده و نظام اقتصاد سياسي جهان را متحول نموده است. افزايش عمق نقش‌آفريني عامل سايبر، كشورها را با مخاطرات امنيتي هم مواجه ساخته است. از همين رو، كشورهاي جهان در راستاي نيل به قدرت ملي، سياست‌هاي كلان حوزه سايبر خود را با نگاهي استراتژيك فرمول‌بندي كرده و تلاش دارند تا از مزاياي اين عرصه جديد نهايت بهره‌برداري را داشته و با مشكلات و معضلات امنيتي آن مواجهه صحيحي داشته باشند. سئوال اصلي پژوهش اينست كه بهره‌برداري حداكثري از پتانسيل‌هاي فضاي سايبر، چه شكلي از سياست‌گذاري و ساختاربندي را طلب مي‌نمايد؟ يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه استحصال كامل پتانسيل‌هاي فضاي سايبر، نيازمند شكل خاصي از بازيگري است كه تاكنون جمهوري اسلامي ايران درآن موفقيت مطلوبي كسب نكرده است. چارجوب نظري تحقيق، رويكرد اقتصاد سياسي بوده و پژوهش جهت نيل به اهداف خود از روش توصيفي-تحليلي استفاده نموده است. جمع آوري داده ها از طريق مطالعات كتابخانه اي، اينترنتي و اسنادي است و تحليل فرآيند به صورت نظري انجام خواهد شد.