ريشه شناسي چند واژه در گويش بوشهري

گويش بوشهري يكي از گويش ‌هاي ايراني نو و از گروه گويش ‌هاي جنوب غربي ايران است و به همراه گويش‌هاي بردستاني، تنگستاني، دشتستاني و دشتي گروه گويش‌هاي بوشهري را تشكيل مي‌دهد. اين گويش همانندي‌هاي بسياري با گويش‌هاي رايج در استان فارس و گويش هاي لري رايج در بويراحمد و ممسني دارد. هدف اين مقاله، بررسي ريشه‌شناسي چند واژه از واژه هاي رو به فراموشي گويش بوشهري است. بسياري از واژه‌هاي اصيل اين گويش جاي خود را به لغات زبان فارسي داده‌اند و احتمالاً به بوتة فراموشي سپرده شده‌اند. روش تحقيق به كار رفته در اين پژوهش، تلفيقي است از روش‌هاي ميداني و توصيفي و تحليلي كه با بهره‌مندي از امكاناتي چون ضبط صوت، پرسشنامه، انجام مصاحبه و منابع معتبر و دست اول در زمينة زبان‌هاي ايراني صورت گرفته ‌است. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه گويش بوشهري با ديگر زبان‌ها و گويش‌هاي ايراني نو در دوره‌هاي تاريخي باستان ميانه و نو پيوستگي دارد و واژه‌هاي اين گويش، از نظر تاريخي دچار دگرگوني‌هاي آوايي، واجي و معنايي شده‌اند. تعدادي از اين واژه‌ها برابر فارسي ميانه ندارند و مستقيماً از دوره باستان به گويش وارد شده‌اند كه بيانگر محافظه‌كاربودن اين گويش است. برخي از اين واژه‌ها از نظر ساخت‌واژه و معنايي نيز دگرگون شده‌اند.