واژه بست در گويش كُندازيني

هدف از نگارش اين مقاله بررسي و توصيف واژه‌ بست‌هاي گويش كُندازيني است. كُندازي روستايي است كوهستاني و كهن كه در دهستان اَبرَج و در بخش دُرودزَن شهرستان مرودشت قرار دارد. گويش كندازيني يكي از گويش‌ هاي بازمانده از زبان فارسي ميانه و گويشي از شاخه غربي-جنوبي زبان‌ هاي ايراني نو است كه با گويش ‌هاي دشتكي، امامزاده اسماعيلي، كوهمَره‌ اي/ كُهمَره‌ اي، اردكاني، خلاءري، قَلاتي، لارستاني، دَواني و دشتي و پاره اي ديگر از گويش‌هايي شباهت و همانندي‌ هايي دارد كه داراي ساخت كنايي هستند. در اين پژوهش، نخست هفت آزمون از آزمون‌ هاي زوئيكي و پولوم (1983) كه شقاقي (1374) براي بررسي و طبقه‌بندي تكواژهاي وابسته در زبان فارسي اقتباس كرده است، در گويش كندازيني به كار گرفته مي‌شوند. سپس انواع واژه ‌بست در گويش كندازيني مشخص و هر واژه‌ بست در چند جمله نمونه، آورده مي‌شود. همچنين، هر جمله، جداگانه آوانگاري و تحليل و در صورت نياز، توضيحاتي براي تغييرات و دگرگوني آوايي و ديگر فرايندهاي واژ-واجي در سطح واژه و جمله ارائه مي‌شود. شيوة پژوهش در بررسي و مطالعة اين گويش، ميداني و كتابخانه اي است. بر اساس مطالعة صورت‌گرفته، واژه‌بست‌هاي اين گويش عبارتند از ضميرهاي پيوستة شخصي، فعل‌ هاي پي بستي، نشانة مفعولي صريح، نشانة معرفه، نشانة نكره، نشانة اضافه، نشانة متمم‌ ساز، نشانة هم‌پايگي، صورت مخفف قيد افزايشي هم، نشانة تأكيدي. ضميرهاي پيوسته واژه‌ بست هاي فاعلي نقش مطابقه را در جمله ايفا مي‌ كنند. داده‌ هاي زباني اين گويش مي‌تواند پرتويي بر دانش ايران‌شناسي، شناخت و مطالعه زبان ‌هاي ايراني و پژوهش‌ هاي رده‌ شناسي باشد. در اين پژوهش، 16 نفر گويشور مرد و 4 گويشور زن در گروه ‌هاي سني 30 تا 80 ساله از افراد بي سواد، كم‌ سواد و باسواد در گردآوري پيكرة زباني همكاري داشته‌اند.