ارايه مدل جديد DEA در حضور متغيرهاي انعطاف‌پذير با ارزش‌گذاري انعطاف‌پذير مبتني بر تئوري قطعه‌اي خطي

در مسايل واقعي ماهيت برخي از فاكتورها به طور دقيق مشخص نيست و مي‌توانند هم به عنوان ورودي و هم به عنوان خروجي در نظر گرفته شوند كه آنها را متغير انعطاف‌پذير مي‌ناميم. در تمامي مدل‌هاي موجود جهت ارزيابي كارايي در حضور متغيرهاي انعطاف‌پذير، ارزش اين متغيرها خطي در نظر گرفته‌شده درحالي‌كه مسايل واقعي بسياري از متغيرها از جمله متغيرهاي انعطاف‌پذير داراي ارزش غيرخطي مي‌باشند، به اين معنا كه اگر متغير انعطاف‌پذير به عنوان ورودي در نظر گرفته شود، ارزش‌گذاري آن به صورت نزولي خواهد بود و اگر به عنوان خروجي در نظر گرفته شود، ارزش‌گذاري آن به صورت صعودي (براي خروجي مطلوب) خواهد بود. در واقع مديران و تصميم‌گيرندگان براي ايجاد تمايز ميان واحدهاي تحت ارزيابي مي‌بايست در محاسبه كارايي براي مقادير بالاي ورودي‌ها ارزش كمتر و براي مقادير بالاي خروجي‌ها ارزش بيشتري در نظر گيرند تا در صورتي‌كه چندين واحد كارا به‌دست آيد؛ اما يكي از آن ها همان ميزان خروجي را با مصرف ورودي كمتري توليد نمايد، بتواند به عنوان الگويي مناسب جهت افزايش كارايي ساير واحدها انتخاب گردد. به همين منظور در اين مقاله براي اولين بار براي ارزيابي كارايي به ارايه مدلي مبتني بر تحليل پوششي داده‌ها در حضور متغيرهاي انعطاف‌پذير و با لحاظ نمودن تاثير متفاوت متغيرهاي انعطاف‌پذير در سنجش كارايي با در نظر گرفتن وزن‌هاي متفاوت جهت توجيه رفتار متفاوت آن ها در دو حالت ورودي و خروجي با استفاده از تئوري قطعه‌اي خطي پرداخته شده است. مدل پيشنهادي براي ارزيابي كارايي كارخانه‌هاي توليد سيمان به كارگرفته شده است.