هماوردي با چالش ‌هاي استفاده از پهپادها به ‌منزله‌ي فنّاوري نوين در حقوق بين‌الملل بشر و حقوق بين‌الملل بشردوستانه

هواپيماهاي بدون سرنشين، كه به ‌اختصار از ‌آن‌ها با عنوان پهپاد (پرندۀ هدايت‌پذير از راه دور) نيز ياد شده است، دستاورد پيشرفت فنّاوري برشمرده مي‌شوند. پيشرفت فنّاوري و درنتيجۀ آن، گسترش كمّي و تجهيزاتي پهپادها موجب فزوني كاربرد اين پرنده‌هاي ساخت دست انسان در دو عرصۀ صلح و مخاصمۀ مسلحانۀ بين‌المللي شده است؛ زيرا همواره فنّاوري‌هاي نوين مثبت نيستند، بلكه علاوه‌بر نقض حريم خصوصي ممكن است بلاي جان باشند. پژوهش پيش‌رو درصدد است به اين سؤال پاسخ دهد كه رويكرد حقوق بين‌الملل بشر و حقوق بين‌الملل بشردوستانه درخصوص استفاده از پهپادها به‌منزله‌ي فنّاوري نوين چيست؟ فرضيۀ پژوهش حاضر اين است كه اصول و قواعد حقوق بين‌الملل بشر و حقوق بين‌الملل بشردوستانه درخصوص هواپيماهاي بدون سرنشين كاربرد دارند و پهپادها تاب اعمال آن‌ها را دارند. پژوهش پيش‌رو به‌منظور راستي‌آزمايي فرضيۀ خود، با روش توصيفي ـ تحليلي و مبتني‌بر گردآوري اطلاعات به روش كتابخانه‌اي انجام شده است. جستار تحليلي حاضر اثبات كرده است كه پهپادهاي با كاركرد اطلاعاتي به نقض حقوق بشر ـ ازجمله و به‌ويژه ـ نقض حريم خصوصي و نقض امنيت فردي منجر شده‌اند. در زمان مخاصمۀ مسلحانه، همه‌ي اصول حقوق بين‌الملل بشردوستانه، ازجمله تفكيك، تناسب، احتياط، ضرورت و منع رنج و آلام بيهوده، درخصوص هواپيماهاي بدون سرنشين كاربرد دارند.