جايگاه ارث اموال ديجيتالي در حقوق ايران

قلمرو اموال ديجيتال گستره‌اي جديد در جهان فنّاوري است كه بايد در رشته‌هاي مختلف، خاصه حقوق، بدان پرداخته شود. در كشور ما هنوز مقنن نص صريحي درخصوص ارث اموال ديجيتالي پيش‌بيني نكرده است. وانگهي مانند حقوق مالكيت فكري با آن‌كه اموال ديجيتالي غيرمادي‌اند، داراي اثر مادي خواهند شد؛ ازجمله حق اختراع و حق مؤلف كه در حقوق ايران به‌رسميت شناخته شد. اموال مجازي نيز مانند مالكيت فكري قابليت لمس فيزيكي ندارند، اما داراي همين آثار مالي هستند و قابليت آن را دارند كه در زمرۀ اموال و تركه درآيند. يافته‌ها حاكي از آن است كه تاكنون ارث اموال ديجيتالي در حقوق ايران، هنوز رسوخ پيدا نكرده است و قوانين داخلي در اين خصوص جنبۀ تقنيني نيافته و تحولي به‌رغم اقتضا و ضرورت ناشي از استفادۀ پركاربرد اين اموال در رسميت‌دادن  به دارايي‌هاي ديجيتال صورت نگرفت. در اين صورت، آيا اموال ديجيتالي در حقوق ايران جايگاهي براي مال‌شناخته‌شدن و تركه‌قرارگرفتن دارند يا خير؟ معاونت فنّاوري‌هاي نوين بانك مركزي پيش‌نويس الزامات و ضوابط حوزۀ رمزارزها در بهمن سال 1397 را منتشر كردند و لايحه‌اي كه اخيراً به مجلس تقديم شده است تلاشي است براي ورود چهارچوب حقوقي و تعريف قوانين اموال ديجيتال در اموال كه مي‌تواند با اغماض در نظر گرفته شود. وانگهي برابر قواعد عمومي حاكم بر اموال مادي، اموال ديجيتالي نيز مي‌تواند جزء مال و تركه تلقي و مورد ارث قرار گيرد ودرعين‌حال مورد مطالبه، تقسيم و معامله واقع شود. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي ـ تحليلي است.