تحقق عدالت توزيعي با رويكرد هوش انساني يا هوش مصنوعي

هوش مصنوعي يكي از اساسي‌ترين و جدي‌ترين مباحث تحقيق و تفحص در سطح جهان امروزي است. هوش مصنوعي در عهد كنوني به‌نحو برق‌آسا و شگفت‌انگيزي درحال ترقي و توسعه است و در آيندۀ بسيار نزديك، شاهد تغييرات و تحولات عظيم اين نوع فنّاوري نوين خواهيم بود. اين تكنيك و فنّاوري جديد در گسترۀ بين‌المللي به‌طور وسيع و معتنابهي در حرفه و صنعت‌هاي مختلف به كار رفته است. حرفۀ حقوق، قانون و عدالت توزيعي نيز از اين موضوع مستثني نيست. حال اين پرسش مطرح است كه براي رسيدن به عدالت توزيعي كدام‌يك از ابزارها مفيدتر و مناسب‌تر خواهد بود؛ هوش انساني يا هوش مصنوعي؟ آيا در اين عهد مدرن مي‌توان با اين فنّاوري نو جامعه‌ را به عدالت و انصاف واقعي نزديك‌تر كرد؟ آنچه مسلم است هوش مصنوعي با رفتار هوش انساني موجب تقويت توانمندي و افزايش بازدهي مي‌شود؛ ازاين‌رو يافته‌‌ها با استفاده از روش توصيفي، تحليلي و استدلالي نشان مي‌دهند كه هوش مصنوعي به‌لحاظ سرعت، دقت و قدرت تصميم‌گيري در تجزيه‌وتحليل مسائل در مقايسه با هوش انساني، بازدهي و راندمان مطلوب‌تري دارد. بدين‌سان به‌كارگيري اين فنّاوري نوين در توزيع عادلانۀ درآمدها، فرصت‌ها و مسائل مهم اقتصادي در جامعه كمك بسزايي مي‌كند. تأثيرات منفي ناشي از گسترش اين فنّاوري جديد سبب تبعيض و نابرابري‌هاي اقتصادي، آموزشي، اخلاقي و غيره مي‌شود؛ اما مي‌توان با اعمال احتياطي، مديريت و نظارت سنجيده و دقيق داده‌ها و وضع برنامه‌ها و قوانين حمايتي و استفاده از فنّاوري هوش مصنوعي برپايۀ اصول عدالت توزيعي، تأثيرات منفي نابرابري‌هاي ناشي از توسعۀ اين فنّاوري نوين را كاهش داد.