بررسي واكنش شاخص رفاه كل به شوك متغيرهاي كلان اقتصادي در ايران (رهيافت الگوي تعادل عمومي محاسبه‌پذير پوياي بازگشتي - RDCGE)

در اين مطالعه اثرات شوك‌هاي ناشي از سناريوهاي رشد متغيرهاي كلان اقتصادي (2%، 5% و 10%) بر شاخص رفاه كل در ايران بررسي شد. براي اين منظور داده‌هاي مورد نياز از ماتريس حسابداري اجتماعي سال 1390، بانك مركزي و جدول داده- ستانده سال 1395 گردآوري و جهت تحليل داده‌ها از مدل نوين تعادل عمومي محاسبه‌پذير پوياي بازگشتي (RDCGE) استفاده شد. نتايج نشان داد كه شوك‌هاي توليد ناخالص داخلي حقيقي حداكثر به ميزان 2.66 درصد منجر به افزايش شاخص رفاه اجتماعي در ايران مي‌شود. زيرا افزايش توليد ناخالص داخلي حقيقي با افزايش ظرفيت اقتصادي، درآمد افراد جامعه را افزايش داده و شرايط را براي ارتقاي رفاه خانوارها فراهم مي‌كند. همچنين، شوك‌هاي بهره‌وري كل عوامل توليد حداكثر به ميزان 1.55 درصد منجر به افزايش شاخص رفاه اجتماعي مي‌شود. زيرا افزايش بهره‌وري كل عوامل توليد منجر به افزايش توليد شده كه مي‌تواند بر مصرف خانوارها به دليل افزايش درآمد تأثير مستقيم گذاشته و رفاه اقتصادي را ارتقا دهد. علاوه بر اين واكنش شاخص رفاه اجتماعي نسبت به شوك‌هاي درآمدهاي نفتي در كوتاه‌مدت حداكثر 0.81 درصد است. زيرا از يك طرف با افزايش درآمدهاي نفتي رشد اقتصادي افزايش يافته و از طرف ديگر منجر به بروز بيماري هلندي مي‌شود. در نهايت، يافته‌ها نشان داد كه در ميان متغيرهاي مورد بررسي به‌ترتيب: شوك ناشي از رشد توليد ناخالص داخلي حقيقي، شوك ناشي از رشد بهره‌وري كل عوامل توليد و شوك ناشي از رشد درآمدهاي نفتي، از بيش‌ترين تأثير بر رفاه كل برخوردار مي‌باشند