بررسي رويكرد جنسيتي بر مبناي مضمون خيانت و بي ‌وفايي (در اشعار فروغ، سيمين بهبهاني، شهريار، رهي معيري)

نقش اجتماع و عوامل سياسي در تفاوت زبان بشر امري انكارناپذير است و چنين مسئله‌اي به همراه مسائل زيستي، جبرها و تحميل‌هاي متعدد سبب تفاوت زبان مردانه و زنانه مي‌شود. اين تفاوت در كنار مضمون خيانت در اشعار شاعران نمونه‌هاي قابل توجهي را به وجود آورده است. در اين پژوهش كوشش شده است با توجه به مؤلفه خيانت و با تكيه بر آراي ليكاف، زبان چهار شاعر معاصر (فروغ فرخزاد، سيمين بهبهاني، شهريار، رهي معيري) معرفي و در نهايت با يكديگر مقايسه شود. چنين رويكردي موجب شناخت نگاه‌هاي متفاوت به زن يا مرد و به‌طور كلي تلقي اين شاعران از روابط بين عاشق و معشوق زميني با محوريت خيانت مي‌شود. يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه حضور رنگ‌واژه‌ها، سوگندواژه‌ها و موارد ديگر در زبان فرخزاد و بهبهاني بسيار بارز و آشكار است، در مقايسه با آن شهريار و معيري با توجه به كاربرد زبان مردانه نسبت به اين مسائل بي‌توجه هستند. نوع نگاه جنسيتي و توجه به مسائل فمينيستي نيز در اشعار فرخزاد و بهبهاني بارزتر است و آنها در كنار بازگو كردن مسائل مربوط به خيانت‌ورزي مي‌كوشند ديد مخاطب را نسبت به جنس زن تغيير دهند، اما در قياس با آن دو در اشعار شهريار مسئلۀ خيانت و بي‌وفايي به‌ندرت سبب تفاوت و آشكارسازي جنسيت و يا ديد برتري‌جويانه مرد نسبت به زن مي‌شود. در مقابل در اشعار رهي معيري تفاوت جنسيتي ديده مي‌شود.