مقايسه تأثير روش‌هاي خطي و غيرخطي بر شايستگي حركتي واقعي و ادراك‌شده كودكان

مقدمه و اهداف آموزش در تربيت‌بدني ركن اصلي سلامت در مدرسه است و براي شادابي و نشاط جامعه از‌طريق ارتقاي فعاليت بدني كمك مي‌كند. در‌اين‌راستا، برخي تمرين‌دهندگان با روش آموزش خطي يا غيرخطي سعي مي‌كنند در سلامت جامعه مؤثر باشند؛ بنابراين اين مطالعه سعي دارد مشخص كند چه روش آموزشي (خطي و غيرخطي) در ارتقاي شايستگي حركتي ادراك‌شده و واقعي كودكان مؤثر است. مواد و روش‌ها در اين مطالعه 2 مدرسه پسرانه كه آموزش در كلاس تربيت‌بدني در يكي از آن‌ها خطي و در ديگري غيرخطي بود، انتخاب شدند. ازاين‌رو، از هر مدرسه 50 كودك به‌عنوان نمونه و به‌صورت تصادفي انتخاب شدند (ميانگين سن‌=8/47 و انحراف معيار=‌1/14). تبحر حركتي با آزمون برونينكس اوزرتسكي ويرايش 2 و شايستگي حركتي ادراك‌شده با پرسش‌نامه انگيزش دروني ارزيابي شدند. يافته‌ها نتايج آزمون تحليل كوواريانس با حذف اثر پيش‌آزمون نشان داد گروه غيرخطي در تبحر حركتي (00/P=0) و شايستگي حركتي ادراك‌شده (02/P=0) به‌طور معناداري نمرات بالاتري نسبت به گروه خطي كسب كردند. نتيجه‌گيري نتايج بر اهميت استفاده از آموزش غيرخطي در تربيت‌بدني با دست‌كاري محيط و تكليف بدون دستورالعمل مستقيم و بازخورد تأكيد دارد. روش‌هاي غيرخطي به‌عنوان روش‌هاي نوين در مدارس مي‌توانند جايگزين روش‌هاي سنتي شوند. در اين روش با استفاده از دستكاري قيود مي‌توان به كودكان در ابعاد مختلفي، ازجمله شايستگي حركتي واقعي و ادراك‌شده كمك كرد تا رشد مناسب داشته باشند. نتايج اين مطالعه براي معلماني كه مهارت‌هاي حركتي بنيادي را در مدرسه آموزش مي‌دهند، كاربرد دارد.