تأثير مداخلات حركتي اسپارك در رشد مهارت‌هاي حركتي درشت در كودكان 6 تا 8 سال با ژنوتيپ‌هاي متفاوت ACE

مقدمه و اهداف مطالعات نشان داده‌اند قيود فردي مانند بهره هوشي بر تأثيرپذيري رشد حركتي از مداخلات حركتي تأثير مثبت دارد، اما تأثير ژن به‌عنوان قيد در اين زمينه مورد بررسي قرار نگرفته است. بنابراين هدف مطالعه حاضر مقايسه تأثير ژنوتيپ‌هاي ACE بر اثربخشي مداخلات حركتي اسپارك در رشد مهارت‌هاي حركتي درشت بود. مواد و روش‌ها جامعه آماري شامل كليه كودكان پسر 6 الي 8 ساله (1/45±7/4) منطقه 4 شهر تهران بود كه 50 نفر از آنان به شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده، به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري آزمون اولريخ و استخراج DNA از بزاق بود. پس از تعيين ژنوتيپ‌هاي II (11 نفر)، ID (25 نفر)، DD (14 نفر) پيش‌آزمون از آزمودني‌ها گرفته شد. سپس گروه‌ها 8 هفته در 24 جلسه آموزشي مداخلات حركتي اسپارك را تمرين كردند و در‌نهايت پس‌آزمون گرفته شد و داده‌ها با نرم‌افزار SPSS و به روش تحليل كوواريانس تحليل شدند.يافته‌ها نتايج نشان داد اثر ژنوتيپ‌هاي متفاوت ACE، در اثربخشي برنامه حركتي اسپارك بر عملكرد مهارت‌هاي جابه‌جايي (0/005=P)، معنادار است، اما بر عملكرد مهارت‌هاي توپي (0/14=P)، معنادار نيست. در اين راستا كودكان داراي ژنوتيپ‌هاي DD نسبت به ژنوتيپ II پيشرفت بيشتري در اجراي مهارت‌هاي حركتي جابه‌جايي داشتند. نتيجه‌گيري اين نتايج مدل نيوول را از اين جهت كه قيد فرد به‌عنوان يكي از قيود مي‌تواند بر يادگيري و رشد تأثير‌گذار باشد تأييد مي‌كند. به اين صورت كه ژن ACE به‌عنوان يك قيد فردي، نقش مهمي در ارتقاي مهارت حركتي جابه‌جايي كودكان ناشي از اجراي برنامه مداخله حركتي دارد.