مقايسه هشت هفته تمرينات تناوبي شديد و محدود‌كننده جريان خون بر شاخص‌هاي بيوژنز ميتوكندريايي و آنژيوژنز عضله پهن خارجي دوندگان مرد

زمينه و هدف: محدودسازي جريان خون پس از تمرين، يك روش تمريني جديد است كه از راه تغييرات هموديناميكي، متابوليكي و محرك هايپوكسي، مي‌تواند سازگاري عضله اسكلتي در افراد تمرين‌كرده استقامتي را افزايش دهد. بنابراين هدف از انجام اين پژوهش مقايسه تأثير هشت هفته تمرينات تناوبي شديد و محدود‌كننده جريان خون بر PGC-1α و VEGF به ترتيب به عنوان شاخص‌هاي بيوژنز ميتوكندريايي و آنژيوژنزي دوندگان مرد آماتور بود.مواد و روش‌ها: 15 دونده مرد (سن 3±23 سال؛ قد: 5±172 سانتي‌متر؛ وزن: 4±73 كيلوگرم؛ شاخص توده بدن: 1/7±23) به صورت داوطلبانه در اين تحقيق شركت كردند كه به سه گروه: 1) كنترل پايه، 2) تمرينات تناوبي شديد و 3) تمرينات محدود‌كننده جريان خون+تناوبي شديد (BFR) تقسيم شدند. گروه‌هاي تجربي سه جلسه در هفته (در هر جلسه شش وهله) تمرين را به مدت هشت هفته اجرا مي‌كردند. قبل و بعد از هشت هفته، نمونه‌گيري بافتي از عضله پهن خارجي دوندگان با روش نمونه‌برداري سوزني به عمل آمد و ميزان بيان پروتئين‌هاي PGC-1α و VEGF با روش ايمونوهيستوشيمي مورد مطالعه قرار گرفت. تجزيه و تحليل داده‌ها، با استفاده از آزمون آناليز كوواريانس يك‌طرفه صورت گرفت و سطح معني‌داري p lt;0/05 در نظر گرفته شد.يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد مقادير PGC-1α در گروه‌هاي تناوبي شديد و BFR در مقايسه با گروه كنترل به ترتيب به ميزان 54/9 و 60/85 درصد و همين‌طور سطوح VEGF به ترتيب به ميزان 51/31 و 57/52 درصد به صورت معني‌دار افزايش يافته است (p 0/05). همچنين اختلاف ميان گروه‌هاي تجربي در بيان هر دو پروتئين معني‌دار بود (p 0/05).نتيجه‌گيري: با توجه به اينكه فعال‌سازي VEGF از مسير PGC-1α بخشي از فرايندهاي سلولي مولكولي وابسته به تمرينات تناوبي شديد است، به نظر مي‌رسد تلفيق تمرينات تناوبي شديد و BFR مي‌تواند به طور مؤثري فرايند رگ‌زايي در عضله پهن خارجي دوندگان آماتور را تحت تأثير قرار دهد.