مقاله تاثير هشت هفته تمرين هوازي بر شاخص‌هاي تنسنجي، آتروژنيك پلاسما و برخي عوامل خطرزاي قلبي-عروقي در كارمندان غيرفعال

زمينه و هدف امروزه سبك زندگي كم‌تحرك با شيوع بيماري‌هاي مختلف و اختلالات متابوليكي همراه است. شاخص آتروژنيك پلاسما (AIP) مي‌تواند به عنوان يكي از معيارهاي پيش‌بيني‌كننده مهم بيماري‌هاي كرونري قلب در نظر گرفته شود. هدف از اين تحقيق، بررسي تأثير هشت هفته تمرين هوازي با شدت متوسط بر شاخص‌هاي تن‌سنجي، آتروژنيك پلاسما و برخي عوامل خطرزاي قلبي عروقي در مردان غيرفعال بود. مواد و روش‌ها در اين تحقيق نيمه‌تجربي40 كارمند غيرفعال با ميانگين±انحراف‌معيار سن 8/97±36/17 سال و شاخص توده بدن 4/12±26/60 كيلوگرم بر متر مربع به صورت داوطلبانه و پس از اخذ رضايت‌نامه آگاهانه به مدت هشت هفته (هر هفته سه جلسه و به مدت 45 تا 60 دقيقه) در فعاليت دو با شدت 70 درصد ضربان قلب بيشينه شركت كردند. نمونه‌هاي خوني قبل و بعد از تمرين جهت اندازه‌گيري متغيرهاي سرمي گرفته شد. داده‌ها به وسيله آزمون آماري تي زوجي در سطح 0/05 P تحليل شدند. يافته‌ها يافته‌ها نشان داد پس از هشت هفته فعاليت ورزشي، درصد چربي بدن (0/04=P)، كلسترول (0/001=P)، نسبت كلسترول به ليپوپروتئين پرچگال (0/001=P)، نسبت ليپوپروتئين كم‌چگال به ليپوپروتئين پرچگال (0/03=P)، نسبت تري‌گليسريد به ليپوپروتئين پرچگال (0/01=P) و آپوليپوپروتئين B (0/001=P) كاهش معني‌داري يافتند. همچنين مقادير حداكثر اكسيژن مصرفي (0/010=P) و ليپوپروتئين پرچگال (0/011=P) پس از هشت هفته شركت در فعاليت هوازي افزايش معني‌داري پيدا كرد.نتيجه‌گيري به نظر مي‌رسد افزايش در سطوح فعاليت بدني در كاهش خطر ابتلا به بيماري‌هاي قلبي عروقي مؤثر باشد. همچنين مي‌توان بر فعاليت بدني به عنوان يك اقدام حمايتي براي برخوردار بودن از سبك زندگي سالم‌تر در جامعه به‌ويژه در ميان كارمندان و افراد غيرفعال تأكيد كرد.