اثر تمرين روي سطح شن بر هم‌انقباضي جهت‌دار و عمومي عضلات مفصل مچ پا طي دويدن

زمينه و هدف: پرونيشن بيش از حد پا يكي از مهم‌ترين عوامل ايجاد آسيب‌هاي اسكلتي عضلاني در اندام تحتاني است كه منجر به افزايش بار‌هاي مكانيكي وارد بر ساختار اندام تحتاني مي‌شود. سطح شن به دليل غير قابل پيش‌بيني و متحرك بودن، اهميت ويژه‌اي در مكانيك حركت انسان دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرين روي سطح شن بر هم‌انقباضي جهت‌دار و عمومي عضلات مفصل مچ پا در افراد با پرونيشن بيش از حد پا طي دويدن بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع كارآزمايي باليني تصادفي بود. نمونه‌هاي آماري پژوهش 30 مرد با پرونيشن بيش از حد پا بودند كه به صورت تصادفي به دو گروه كنترل (15 نفر) و آزمايش (15 نفر) تخصيص يافتند. تمرين روي سطح شن براي آزمودني‌هاي گروه آزمايش طي هشت هفته كه شامل دويدن آرام، گام بلند، پريدن، لي لي كردن و دويدن سريع بود، اعمال شد. فعاليت عضلات ساقي قدامي و دوقلوي داخلي طي دويدن، با دستگاه الكترومايوگرافي هشت‌كاناله و با الكترود سطحي ثبت شد. از آزمون آناليز واريانس دوسويه جهت تحليل آماري در سطح معني‌داري 0/05 P استفاده شد.يافته‌ها: نتايج، افزايش معني‌داري را در هم‌انقباضي جهت‌دار مچ پا (0/040=P) طي پس‌آزمون نسبت به پيش‌آزمون در فاز پيشروي گروه آزمايش طي تمرين روي شن نشان داد. ساير مولفه‌هاي هم‌انقباضي جهت‌دار در بقيه فاز‌ها و هم‌انقباضي عمومي در همه فاز‌ها، اختلاف معني‌داري را بعد از تمرين روي شن نشان ندادند (0/05 P). نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد افزايش هم‌انقباضي جهت‌دار عضلات مفصل مچ پا در فاز پيشروي، احتمال آسيب‌هاي اندام تحتاني و ناپايداري مچ پا در افراد با پرونيشن بيش از حد پا را بعد از تمرين روي شن در اين فاز كاهش مي‌دهد.