پيشنهادهايي براي همگون‌سازي مؤلفه‌هاي سبك شباني با توجه به ويژگي‌هاي بومي و فرهنگي ايران

ادبيات پاستورال چنان كه بايد، در تحقيقات دانشگاهي ايران معرفي نشده است. سابقۀ اين نوع ادبي به قرن سوم پيش از ميلاد و اشعار تئوكريتوس بازمي‌گردد و مضمون اصلي آن، ستايش آرامش و زندگي بي‌آلايش روستايي است كه طبيعت نيز در آن جايگاه مركزي دارد. البته با مؤلفه‌هاي ديگري نيز تحديد شده كه در مطالعات دانشگاهي ايران چندان به آن توجه نشده است. اغلب پژوهشگران ضمن تكرار مطالب نويسندگان حوزۀ ادبيات داستاني نتوانسته‌اند در جهت معرفي بهتر اين گونۀ ادبي گامي بردارند و آن را در داستان و رمان خلاصه كرده‌اند؛ حال آن كه شعر شباني نيز ويژگي‌هايي دارد كه اگرچه تا حدود زيادي با داستان شباني مشترك است، اما به دليل زبان ويژۀ شعر، واجد بررسي‌هاي جداگانه است. در اين پژوهش به روش توصيفي- تحليلي، كوشيده ايم با استفاده از منابعي كه در غرب به اين گونۀ ادبي پرداخته اند، ضمن آسيب‌شناسي تحقيقاتي كه در ايران دربارۀ ادبيات روستايي انجام شده، مهم‌ترين مؤلفه‌هاي نوع ادبي پاستورال را معرفي و پيشنهادهايي در زمينۀ همگون‌سازي اين مؤلفه‌ها با توجه به ويژگي‌هاي بومي و فرهنگي ايران ارائه كنيم. همچنين، با توجه به ويژگي‌هاي فرهنگي‌، اجتماعي و بومي ايران براي ادبيات بومي، اقليمي، روستايي و شباني حدود و ثغوري را تعيين و آن‌ها را بازتعريف كرده‌، و تقابل‌هاي بنياديني كه در خلق مضامين ادبيات شباني دخيل هستند، متناسب با فرهنگ و اقليم ايران تحليل نموده ايم.