بارقه هاي تحول در ادبيات فارسي و روسي با محوريت نيما يوشيج والكساندر پوشكين

الكساندر پوشكين و نيما يوشيج به عنوان دو شاعر پيشرو و نوآور در ادبيات روسي و فارسي شناخته مي شوند. شاعراني شيفته و عاشق، كه در درجه اول عاشق فرديت خود و در درجه دوم عاشق جامعه اي هستند كه در آن زندگي مي كنند.  شاعراني كه نمي‌توانند رنج مردم  ستمديده را تحمل كنند و ساكت بنشينند، به دنبال راهي براي همدردي با مردم و بيداري توده مردم هستند، هر دو شاعر به خاطر افكار آزادي بخش دوره‌اي از زندگي خود را در تبعيد به سر مي برند، همچنان در تبعيد عاشق وطن و طبيعت سرزمين خود هستند هر دو طعم عشق فردي را چشيده و از آن گذر كرده به عشق والا و برتر مي انديشند، گاهي دچار يأس مي شوند اما اجازه نمي‌دهند كه يأس آنها را از ادامه مسير باز دارد؛ دوباره تلاش مي كنند و راهي مي‌گشايند براي بيان آنچه بايد بيان شود. نيما و پوشكين با حضور هميشگي در شعرشان فاصله شعر و شاعر را از بين مي برند شعر را به زمان خود نزديك مي كنند و در واقع با شعر خود يكي مي شوند، نيما واقعيت را با طبيعت در مي‌آميزد و پوشكين واقعيت را با تاريخ همراه مي سازد و با زباني نو بيان مي كنند آنچه را كه بايد بيان شود.