بررسي تطبيقي«آرمان‌شهر» در شعر ژاله اصفهاني و فدوي طوقان

آرمان شهر دورنمايي است وسوسه انگيز از جهان آمال و آرزوها.جايي است كه هيچ اثري از رنج و درد و بيماري  در آن نيست و نمادي از يك واقعيت آرماني و بدون كاستي است. در شعر معاصر، شاعران براي رهايي از دغدغه ها و دلتنگي هاي زمانه به ترسيم آرمان شهر در سروده هاي خود مي پردازند. جستار حاضر با رويكردي تحليلي-تطبيقي، پس از گذري كوتاه به زندگاني فدوي طوقان و ژاله اصفهاني، به بررسي خاستگاه پديداري انديشه ي آرمان شهر در شعر اين دو بانوي شاعر مي پردازد و وجوه اشتراك و تفاوت آن ها را مورد بررسي و تحليل قرار مي دهد. هدف از اين پژوهش آشنايي بيشتر با اشعار اين  دو بانوي سراينده با تكيه بر انديشه ي آرمان شهر است. از مهم ترين دستاوردهاي اين جستار، آن است كه منشأ شكل گيري آرمان شهر در سروده هاي اين دو شاعر، مشكلات سياسي اقتصادي و سقوط آرمان هاي ملي و قومي است  و آرمان شهر در شعر اين دو بانوي شاعر در محورهايي چون بازگشت به دوران كودكي و خاطرات گذشته ي سرزمين، آسايش و آرامش مطلق  و وطنِ آرماني، نمود مي‌يابد.