پژوهشي در كتاب سلوه الحزين و تحفه العليل

سلوه‌ الحزين و تحفه‌ العليل عنوان كتابي از قطب‌الدين راوَنْدي(د.573) از علماي اماميه در سده ششم هجري است . در اين اثر به‌صورت تخصصي و گسترده به موضوع دعا و برخي اَشكال و عناصر آن از جمله توسل، نمازها، تسبيحات، حرزها و تعويذ ها و ... پرداخته است. در اين مقاله كه به روش توصيفي - تحليلي نگاشته شده است به بررسي شيوه تدوين اثر و نگرش مؤلف كتاب به مقوله دعا و ذكر و ساير عناصر مرتبط با آن پرداخته‌شده است. از مطالعه سلوه‌ الحزين دانسته گرديد قطب راوندي نگاه موسّع در مفهوم و كاركرد دعا داشته است. گزينش احاديث ادعيه و مرتبط با آن در سلوه‌ الحزين توسط مؤلف نشان مي‌دهد در اين مجموعه احاديثي درباره آداب و شرايط و موانع اجابت دعا به‌عنوان بخش مقدماتي كتاب آمده است. مؤلف در اين بخش تفكيكي ميان روايات ذكر و دعا قائل نشده است و هر دودسته روايات را در كنار يكديگر نقل كرده است. به نظر مي‌رسد باتوجه‌به تفصيل باب دوم كتاب، هدف اصلي تدوين آن، ارائه ادعيه بيماري و سلامتي و موضوعات مرتبط است. در اين باب به‌عنوان مقدمه احاديثي در موضوع بهداشت و سلامت فردي مطرح شده است. برخي بيماران با ادعيه و طبابت بهبوديافته و شكر بر سلامتي بازيافته دارند و ادعيه خاص خود اما برخي بيماري‌ها مؤمن را در حالت احتضار و مشرف به مرگ مي‌كند. راوندي براي هر دو گروه آداب و ادعيه مرتبط در فرهنگ روايي مسلمانان به‌ويژه شيعيان را از منابع مهم حديثي استخراج و در اين مجموعه يكجا نقل كرده است.