مقايسه تطبيقي وجوه شباهت في ‎مابين «طلب» در ساحت معنوي (دعا) با «تقاضا» در ساحت مادي (ديزاين)

نيازهاي انساني به عنوان بن ‎مايه و بستر انديشه براي برنامه‎ريزي و حيات، همواره از اهميتي گريزناپذير برخوردار بوده اند. از اين رو نياز را مي‎توان، به مثابه نيروي محركه يك سيستم تشبيه كرد كه نقطه شروع فرايند مطالبه و درخواست بشر، ركن اصلي و وجه مشترك در دعا و ديزاين مي‎باشد. در ايدئولوژي اسلامي، سبك زندگي مومنانه، داراي يكپارچگي در ساحت مادي و معنوي است و از اين رو داراي شباهت‎هايي قابل تطبيق با فرايندهاي تفكر طراحي مي‎باشد. نياز و تقاضا به عنوان اركان اصلي دعا و ديزاين، عدم قطعيت و تحمل ابهام، طي دوره نهفتگي و صبر فعال، فرايندي بودن و بداعت در طراحي، از مهم‎ترين وجوه اشتراك در قياس تطبيقي دعا و ديزاين است. فرايند طراحي، فرايندي خلاقه و در راستاي پاسخ به نياز و تقاضاي كاربر است. خلاقيت از صفات ربوبي بوده و خلق كردن امري قدسي تلقي مي‎گردد. استجابت دعا و يافتن راه حل خلاقانه در مسائل طراحي، بر پايه نياز دعا كننده و كاربر، نيازمند برنامه‎ريزي و طراحي در ساحت معنويت است كه طي فرايندي در ساحت مادي نمود مي‎يابد و مويد تاثير عوامل غيرمعرفتي بر معرفتي است.